iRun

αυτό ακριβώς ρωτούσε μια καμπάνια της ADIDAS που έγινε πριν από 3-4 μήνες. Η εικαστική αντίληψη μαζί με το “λόγο” του κάθε δρομέα μου άρεσαν πάρα πολύ. Τους παραθέτω μαζί με τη μετάφραση και προσκαλώ όποιον επιθυμεί να γράψει τον δικό του.

Λόγος συμμετοχής νο1:

“Διότι πριν 3 χρόνια δεν μπορούσα να τερματίσω. Τώρα δεν μπορώ να σταματήσω“

Λόγος συμμετοχής νο2:

“Διότι ο πατέρας μου, μου έβαλε στοίχημα $20 ότι δεν μπορούσα να κάνω κάτω από 4 ώρες“

Λόγος συμμετοχής νο3:

“Για να γίνω η πρώτη, στην οικογένεια μου, που θα τερμάτιζε“

Λόγος συμμετοχής νο4:

“Διότι… τι στο διάολο, ζεις μονάχα μια φορά“

Αν θέλει κάποιος να γράψει τον δικό του λόγο, ας το κάνει χρησιμοποιώντας τη δυνατότητα σχολιασμού αυτού του άρθρου.

Ευπρόσδεκτοι όλοι.

Είναι αυτή ακριβώς που μου λέει η γιαγιά μου. Από εκείνη το πρωτάκουσα συνεπώς σ’ εκείνη το αποδίδω.

Αν μου έλεγαν “Μπορείς να δώσεις μοναχά μια συμβουλή σε κάποιον που θέλει να προπονηθεί και να τρέξει μεγάλες αποστάσεις, πιθανότατα και τον Μαραθώνιο“, αυτήν θα επέλεγα.

Είναι το “σπεύδε βραδέως” στη δημοτική, μαζί με λίγο από έγνοια γιαγιάς.

Είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να πείσεις τον εαυτό σου να κάνει, ιδιαιτέρως τις στιγμές που νιώθει ανίκητος και θέλει να επιταχύνει.

“Πήγαινε αργά για να φτάσεις γρήγορα“

Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή. Τρεις μέρες, από δέκα χιλιόμετρα τρέξιμο σε κάθε μια. Ίδια απόσταση, διαφορετικά μέτρα, ξεχωριστά συναισθήματα.

Τα δέκα χιλιόμετρα της Παρασκευής:
Από το γραφείο έφυγα κουβαλώντας τη ζαλάδα και την ψυχική κατάθεση μιας ιδιαίτερα απαιτητικής εβδομάδας. Ένιωθα πως προσπαθούσα να σκεφτώ και παρεμβάλλονταν συνεχώς παράσιτα που με εμπόδιζαν να το κάνω καθαρά. Αυτό είναι. Ένιωθα πνευματικά αποσυντονισμένος.
[...]
Τη στιγμή που ξεκινούσα τα πρώτα μέτρα της διαδρομής ένιωσα σαν να βυθιζόμουν σιγά σιγά σε μια μπανιέρα με καυτό νερό και αρωματικά έλαια. Απόλυτη χαλάρωση. Όλη η ψυχική κόπωση, όλα τα παράσιτα, όλη η “κακή ενέργεια”, εξατμίζονταν μαζί με κάθε μέτρο και κάθε σταγόνα ιδρώτα. Αγαλλίαση. Κάπου στο 6ο χιλιόμετρο έσβησαν και οι προβολείς του γηπέδου. Η καλύτερή μου. Τόσο καλά που είπα κι ένα λευκό ψέμα στον εαυτό μου. Του είχα πει ότι θα σταματήσω στα 8 χιλιόμετρα. Σταμάτησα στα 10.

Τα δέκα χιλιόμετρα του Σαββάτου
Για κάποιο λόγο είναι πάντα αυτά που καθυστερώ περισσότερα. Να σηκωθώ ότι ώρα θέλω, να πάω για καφέ, να απολαύσω το μεσημεριανό φαγητό, να το συνοδεύσω από υπνάκο των παλιών καλών εποχών, να γράψω, να οργανώσω το σαββατόβραδο και κάπου εκεί ενδιάμεσα να πάω για τρέξιμο. Συνήθως το κάνω στο απογευματινό κενό (8 με 10) που είναι πολύ αργά για καφέ και πολύ νωρίς για έξοδο. Σπανίως όμως προλαβαίνω το φως του ήλιου κι έτσι καταφεύγω στο street running διασχίζοντας τους πιο ήσυχους δρόμους σε Αγία Παρασκευή-Χολαργό-Παπάγο.

Οι άνθρωποι είναι πιο χαλαροί το απόγευμα του Σαββάτου. Το βλέπω από τον τρόπο που οδηγούν, τον τρόπο που περπατούν και τον τρόπο που σου δίνουν προτεραιότητα. Αυτή η ηρεμία σου δίνει κίνητρο. Νιώθεις ότι κυλάς με το ρεύμα. Και όταν κυλάς με το ρεύμα, η απόσταση που θες να διανύσεις… βγαίνει νεράκι. Σταματάς και δεν λαχανιάζεις καν. Νιώθεις ότι έσκυψες να δέσεις τα κορδόνια σου και κατόπιν σηκώθηκες έτοιμος να ξεκινήσεις. Ενδιάμεσα, όμως, έχουν περάσει εξηνταπέντε λεπτά και μια δεκάδα χιλιόμετρα.

Τα δέκα χιλιόμετρα της Κυριακής
Ανέκαθεν τα καλύτερά μου. Ιδίως αν έχω τρέξει και τις δυο προηγούμενες μέρες. Της Παρασκευής και του Σαββάτου είναι για το ζην. Τα χιλιόμετρα της Κυριακής είναι για το ευ ζην. Απολαμβάνω τους κόπους των προηγουμένων προσπαθειών. Γι’ αυτό και με κακομαθαίνω. Ούτε street running, oύτε στίβος, ούτε άσφαλτος, ούτε ασφαλείς διαδρομές. Χωματόδρομος, χαλίκι, λακούβες, ανηφόρες και άγνωστη κατεύθυνση με μόνο γνώμονα το χρονόμετρο.

Φαντάσου σαν να είναι η ευκαιρία που σου δίνεται να δοκιμάσεις το 4×4 Jeep σου σε διαδρομές για τις οποίες φτιάχτηκε και όχι σε συμβατικά χαραγμένους δρόμους μεγαλούπολης. Φαντάσου το και κάποια στιγμή κάντο. Θα συνειδητοποιήσεις γιατί επίλεξα να κοσμήσω τον θυρεό του iRun με το “Τρέχω άρα υπάρχω”.

“Το κίνητρό μου ήταν ο ίδιος μου ο εαυτός. Βλέπετε έχω τον δικό μου κανόνα και αυτός είναι ότι κάθε μέρα τρέχω πιο γρήγορα και προσπαθώ πιο σκληρά“

Wilson Kipketer
(Κάτοχος παγκοσμίου ρεκόρ στα 800μ και στα 1000μ, όταν ρωτήθηκε αν το πριμ των $50,000 ήταν το κίνητρο για να σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ)

Διάβασα ένα άρθρο σχετικά με τα είδη τροφών που θα πρέπει να επιλέγει ο δρομέας που αθλείται τακτικά και ιδίως αυτά που ενδείκνυνται για αποφυγή τραυματισμών. Το παραθέτω μαζί με αυτά που εφαρμόζω εγώ.

Διατροφικές οδηγίες για αποφυγή τραυματισμών

1. Τρώγε αρκετά. Τ’ ακούς;
Πολλοί δρομείς δεν προσφέρουν στον οργανισμό τους τις θερμίδες που απαιτεί. Είτε γιατί θέλουν να χάσουν βάρος είτε γιατί τρώνε απείθαρχα, το αποτέλεσμα είναι να κάνουν τον οργανισμό τους άμεσο υποψήφιο για τραυματισμό. Συστήνω τον προγραμματισμό (μερικώς, όχι εντελώς) στη διατροφή γιατί μπορείς και ελέγχεις πολύ καλύτερα αυτά που τρως αλλά και γιατί εντοπίζεις πιο εύκολα τυχόν ελλείψεις.

2. Μη ξεχνάς την πρωτεΐνη λέμε!
Μεγάλη μερίδα δρομέων αφιερώνονται στους “αγαπημένους” τους υδατάνθρακες και ξεχνάνε τα καθημερινά 80-100 γραμμάρια πρωτεΐνης που είναι απαραίτητα. Τα λαμβάνουμε κατ’ εξοχήν από κόκκινο κρέας, κοτόπουλο, ψάρι, γαλακτοκομικά προϊόντα, αυγά, σε ισορροπημένες, μικρές ποσότητες. Προσωπικά θεωρώ το συνδυασμό κοτόπουλο ή ψάρι, γάλα ή γιαούρτι και ένα αυγό, ως μια πολύ καλή διανομή μέσα στη μέρα.

3. Πού πας χωρίς σίδηρο και ψευδάργυρο;
Τα συστατικά που κατεξοχήν αμελλούν και δεν λαμβάνουν σε επαρκή ποσότητα οι δρομείς. Συναντώνται σε αφθονία σε κόκκινο κρέας, οστρακοειδή, όσπρια, (ακατέργαστους) ξηρούς καρπούς και δημητριακά. Στον συγκεκριμένο τομέα, δίνω βάρος στο πρωινό (γάλα & δημητριακά) και στα όσπρια, δίχως να αποφεύγω τα οστρακοειδή καθώς με το κόκκινο κρέας προσπαθώ να μην έχω τακτική σχέση.

Το άρθρο γράφει επίσης για διατροφική συμπεριφόρα κατά τη διάρκεια ανάρρωσης από τραυματισμό (μακριά κι αγαπημένοι) και το ίδιο για γρήγορη αποκατάσταση. Είναι διαθέσιμο ΕΔΩ.

Το περιοδικό για το τρέξιμο “RUNNER” το γνωρίζω αναγνωστικά από το Σεπτέμβριο του 2005. Μερικές φορές είναι τόσο καλό που νιώθω πως ο χαρακτηρισμός “περιοδικό για το τρέξιμο” το αδικεί. Πιο σωστά θα ήταν να λεγόταν “Εγχειρίδιο Τρεξίματος”. Οι άνθρωποί του περιβάλλονται από τη θετική αύρα που είναι απολύτως απαραίτητη για όλους όσους ασχολούνται με κάτι που πάνω απ’ όλα θέλει κίνητρο, όπως το τρέξιμο. Φαίνεται αυτό. Το αποπνέει ρε παιδί μου.

Η χαρά μου όταν έμαθα πριν λίγους μήνες ότι πλέον είναι μηνιαίο αντί γι διμηνιαίο ήταν μεγάλη. Όχι τόσο επειδή θα το είχα στα χέρια μου κάθε μήνα, δεν χάνεται άλλωστε και ο κόσμος αν περίμενα λίγο παραπάνω. Η χαρά ήταν επειδή μια πολύ καλή προσπάθεια βρήκε πρόσφορο έδαφος (=αναγνωστικό κοινό) και όχι μόνο δεν επαναπαύθηκε αλλά επίλεξε να μεγαλώσει και να κάνει βήματα προόδου.

Τα βήματα εξέλιξης συνεχίζονται. Το “RUNNER” διοργανώνει ένα ξεχωριστό φεστιβάλ για όσους αγαπούν τους δρόμους αντοχής, στις 17 Ιουνίου στις εγκαταστάσεις του Αγίου Κοσμά, στο Ελληνικό (έβαλα και σχετικό χάρτη στο τέλος του κειμένου).

Ονομάζεται “1ο RUNNER’s FESTIVAL” και θα περιλαμβάνει κούρσες σε τέσσερις αποστάσεις, στα 1.000 μέτρα, τα 5.000 μέτρα, τα 10.000 μέτρα και τη σκυταλοδρομία 4χ1.000 μέτρα.

Αναλυτικές πληροφορίες και φόρμες συμμετοχής μπορείτε να διαβάσετε κάνοντας ΚΛΙΚ ΕΔΩ.

Τα σημεία που κρατάω εγώ είναι:

• Θα γίνει ηλεκτρονική χρονομέτρηση όλων των αγώνων
• Η εκδήλωση έχει φιλανθρωπικό χαρακτήρα καθώς το 50% των εσόδων θα διατεθεί για στο σύλλογο “ΠΝΟΗ”
• Θα απονεμηθούν αναμνηστικό μετάλλιο, δίπλωμα συμμετοχής και επίδοσης, αναμνηστικό t-shirt (ιδίως αυτά, τα συλλέγω) σε όλους τους δρομείς
• Για δηλώσεις συμμετοχής και περισσότερες πληροφορίες στο 2117506685, από Δευτέρα έως Παρασκευή 10:00 με 17:00 και στο  

  

“Μου αρέσει να τρέχω γιατί είναι μια πρόκληση. Αν τρέξεις σκληρά, υπάρχει ο πόνος - κι εσύ καλείσαι να τον ξεπεράσεις τρέχοντας. Ξέρεις, τελευταία δίνεται η εντύπωση πως το μόνο που ακούς είναι ‘Μην το παρακάνεις’ και ‘Μην πιέσεις τον εαυτό σου’. Προσωπικά, πιστεύω πως αυτό είναι μια βλακεία και μισή. Αν πιέσεις το ανθρώπινο σώμα, θα ανταποκριθεί.“

Μπομπ Κλαρκ
(Μέλος του NHL Hall of Fame)