iRun

“Δεν πάω γυρεύοντας, ψάχνοντας για ανηφόρες. Όταν, όμως, βρεθώ μπροστά σε μια… της αλλάζω τα φώτα“

Jack Mahurin
(Νικητής χειμερινού, ιδιαίτερα απαιτητικού, ημιμαραθώνιου)

Μου έχει συμβεί να βρεθώ σε παρέες που έχουν μερικά ανέκδοτα τα οποία τα καταλαβαίνουν μόνο οι μυημένοι.

Δηλαδή, αν βρεθείς σε παρέα πχ φοιτητών Φυσικής το ανέκδοτο συνήθως τελειώνει σε “Και τότε της λέει: ‘Αυτό δεν είναι σωστό δείγμα. Αυτό είναι… ΚΒΑΝΤΟΜΗΧΑΝΙΚΗ” και ξεκαρδίζονται όλοι στα γέλια εκτός από εσένα που δεν έχεις καταλάβει τον Jesus Christ σου.

Άλλο παράδειγμα είναι, ας πούμε, σε παρέα με γιατρούς με το ανέκδοτο να τελειώνει συνήθως σε “Και τι φταίω εγώ κύριέ μου που τα περάσατε για υπόθετα;” και δώστου χάχανα και δώστου εσύ να χαμογελάς αμήχανα.

Ξεκινάω από σήμερα την εκδίκησή μου.

Θα παρουσιάζω ανέκδοτα & χιουμοριστικές ατάκες για δρομείς, αθλητές και γενικότερα λάτρεις του τρεξίματος.

Καλά χιχι-χιλιόμετρα.

Το ξέρεις ότι έφτασε η ώρα να ξαναρχίσεις το τρέξιμο όταν…

• Δοκιμάζεις να κάνεις push-ups και διαπιστώνεις ότι συγκεκριμένα μέρη του σώματός σου αρνούνται πεισματικά να εγκαταλείψουν το πάτωμα
• Τα παιδιά σου κοιτάνε τις φωτογραφίες του γάμου σου και ρωτάνε τη μαμά τους ποιός ήταν ο πρώτος της σύζυγος
• Λαχανιάζεις απλά με το να πεις τις λέξεις “Δέκα χιλιόμετρα τρέξιμο”
• Έχεις συμπεράνει ότι αν ο Ύψιστος ήθελε πραγματικά να μπορείς να ακουμπάς τα δάχτυλα των ποδιών σου με τεντωμένα πόδια, τότε θα τα είχε βάλει κοντά στα γόνατά σου και όχι τόσο κάτω
• Κάνεις ανάλυση σώματος και συνειδητοποιείς ότι το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να αναπτύξεις είναι η αίσθηση του χιούμορ
• Αγοράζεις καινούργια ζυγαριά με φωνητική λειτουργία για να σου λέει το βάρος και μόλις ανεβαίνεις σου λέει “Σας παρακαλώ, ανεβείτε ένας ένας”

Tην Κυριακή το απόγευμα, ολοκληρώθηκε ο ΣΚΑΪ-OLYMPUS MARATHON στο βουνό των θεών. Βίντεο με τους νικητές μπορείτε να δείτε εδώ και να διαβάσετε εδώ.

Aκολουθεί η επίσημη ενημέρωση μαζί με φωτογραφίες:

“386 αθλητές βρέθηκαν στους πρόποδες του Ολύμπου, για να τρέξουν στο Μαραθώνιο και να δοκιμάσουν τις αντοχές τους σε μία διαδρομή 44 χιλιομέτρων, ανεβαίνοντας σε υψόμετρο 2.780 μέτρων. Ο μοναδικός διεθνής αγώνας ορεινού δρόμου πραγματοποιήθηκε στο υπέροχο φυσικό τοπίο όπου πριν από χιλιάδες χρόνια, οι πρόγονοι μας πραγματοποιούσαν τη δική τους πορεία προς την κορυφή του βουνού για να τιμήσουν τον Δία.

Η εκκίνηση δόθηκε το πρωί της Κυριακής στον αρχαιολογικό χώρο του Δίου, από τον 4 φορές Ολυμπιονίκη της άρσης βαρών Πύρρο Δήμα, ενώ η συγκινητική απονομή των μεταλλίων έγινε το απόγευμα στο Λιτόχωρο από τη Χρυσή Ολυμπιονίκη Αθανασία Τσουμελέκα.

Ο 32χρονος Αλέξης Γκούνκο του ορειβατικού ομίλου Μετσόβου ήταν ο νικητής του αγώνα, με χρόνο 5 ώρες 18 λεπτά και 43 δευτερόλεπτα. Δεύτερος τερμάτισε ο Ζαχαρίας Θεοδώρου και τρίτος ο Νίκος Καλοφύρης, ενώ πρώτη στις γυναίκες ήταν η Ναταλία Παπουνίδου με 6 ώρες 43 λεπτά και 14 δευτερόλεπτα, η οποία έτρεχε για την οργάνωση “Αθλητές για τα δικαιώματα των ζώων”.

Για τους αθλητές ο αγώνας αποτέλεσε μοναδική εμπειρία ζωής, μία ευκαιρία να βρεθούν στο βουνό των θεών, σε ένα τόπο που έχει ανακηρυχθεί ως “Μνημείο Παγκόσμιας Φυσικής Κληρονομιάς” από την UNESCO”

Πολλά συγχαρητήρια σε όλους.

Και στα δικά μας…

Παρατήρησα ότι την προηγούμενη εβδομάδα, τέσσερις άνθρωποι βρέθηκαν στο iRun διότι έκαναν αναζήτηση στο google με την εξής φράση (μια ο καθένας) :

• Θέλω να χάσω 5 κιλά

• Απώλεια βάρους

• 3 κιλά σε 1 εβδομάδα

• Κάψιμο θερμίδων

Πικρογελάω γιατί ξέρω ότι όποιος με τίμησε με το κλικ του, κατά πάσα πιθανότητα θ’ απογοητεύτηκε που δεν βρήκε το μυστικό της απώλειας κιλών με μαγικό τρόπο, ακολουθώντας μια απλούστατη δίαιτα που κανείς δεν είχε σκεφτεί μέχρι σήμερα και η οποία εξαφανίζει τα περιττά κιλά ακριβώς και μόνο από τα σημεία που θέλεις.

Καθότι τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει, θα επανορθώσω δίνοντας τέσσερις συμβουλές (μια για κάθε κλικ που “απογοήτευσα”), βασισμένες αποκλειστικά και μόνο σε προσωπική εμπειρία.

1. Νερό
Πάρα πολύ νερό. Όχι μόνο λόγω ζέστης, γενικότερα. Πάρα πολύ νερό. Και μετά κι άλλο. Μίνιμουμ 2 λίτρα την ημέρα. Παίρνε ένα μπουκάλι 1,5 λίτρου, βάζε το μπροστά σου και έχε στόχο να το αδειάσεις πριν να τελειώσει η μέρα. Ωραία. Σου μένει άλλο ένα μπουκαλάκι.

2. Αναψυκτικά
Πάρα πολύ λίγα αναψυκτικά. Αν το καλοσκεφτείς, δεν έχουν απολύτως κανένα λόγο ύπαρξης. Απολύτως. “Μα χωνεύω καλύτερα όταν έχω σκάσει απ’ το φαΐ” είναι το στάνταρ επιχείρημα. Σε αυτό έχω να απαντήσω δυο πράγματα. Πρώτον, μπορεί να νομίζεις πως χωνεύεις αλλά να είσαι σίγουρος ότι οι καύσεις σου μειώνονται εξαιτίας του ανθρακικού και αυτό που εσύ νομίζεις πως χωνεύεις… αποθηκεύεται ακριβώς εκεί που δεν θες. Δεύτερον, μη σκας απ’ το φαΐ!

3. Φρούτα
Αρκετά φρούτα. Μήλα, αχλάδια, κεράσια, βερύκοκα, ροδάκινα, ακτινίδια, πεπόνια. Θρεπτικά φρούτα. Οι Κινέζοι κάνουν το εξής με τα φρούτα: Ένα 40λεπτο πριν φάνε πχ μεσημεριανό, τρώνε ένα φρούτο ώστε να “ενημερώσουν” το στομάχι ότι ακολουθεί έντονη λειτουργία (κάτι σαν… ζέσταμα πριν από άσκηση) αλλά και να χορτάσουν πιο εύκολα.

4. Υπερβολή
Αποφυγή της υπερβολής. Τόσο στα καλά όσο και στα κακά. Κοινώς, αν πίνεις πέντε αναψυκτικά τη μέρα, ακόμα και το να τα ελαττώσεις σε ένα προσφέρει κάτι, δεν χρειάζεται να “πέσεις με τα μούτρα” και να τα κόψεις μαχαίρι γιατί, πιθανότατα, σύντομα θα τα ξαναρχίσεις. Το ίδιο ισχύει και για την αντίθεση περίπτωση. Κοινώς, το να φας ένα αχλαδάκι πριν το μεσημεριανό τσιμπούσι όπου τσακίζεις μπριζόλα, πατάτες και μισό καρβέλι ψωμί, δεν πρόκειται να προσφέρει το παραμικρό πέραν της ψευδής εντύπωσης πως “τουλάχιστον προσπαθώ”.

Αυτές οι συμβουλές δεν λύνουν το αιώνιο μυστικό της διατροφής με μαγικό και ανεξήγητο τρόπο.

Γι’ αυτό ακριβώς και μπορεί να λειτουργήσουν…

Έχω να τρέξω 8 ολόκληρες μέρες.

Ξεκουράστηκα σκοπίμως από τα έντονα 10χλμ, για τρεις μέρες. Τις επόμενες δυο είχα πολύ δουλειά. Κατόπιν χτύπησε την πόρτα μας ο καύσωνας, μπήκε, στρογγυλοκάθισε και δεν λέει να φύγει με τίποτα.

“Βρε χρυσέ μου“, “Βρε καλέ μου“, τίποτα αυτός. Εκεί. Αν συνεχίσει έτσι για καμιά εβδομάδα ακόμα θα την αλλάξω την ονομασία του blog.

Θα την κάνω iNeverRun.

Γιατί δεν πας σε γυμναστήριο;

Γιατί γυμναστήριο δεν πάω. Απλά, δεν παίζει. Δεν υφίσταται ως επιλογή Από γυμναστήριο ξεκίνησα να τρέχω, από εκεί άρχισα τα πρώτα χιλιόμετρα αλλά πάει, αυτό ήτανε. Το ξεπέρασα και με ξεπέρασε.

Να πάω στο γυμναστήριο, να κάνω τί; Να τρέχω εν μέσω φασαρίας, έντονου φωτισμού, ουράς στους διαδρόμους, μεταχειρισμένο οξυγόνο, ατμόσφαιρα νοτισμένη με ιδρώτα και κάθε λογής Mr Σφίχτερμαν που γυμνάζει μόνο τα μπράτσα του ξεφυσώντας μπροστά σε ολόσωμο καθρέφτη;

Τσου.

Γιατί δεν αγοράζεις διάδρομο τρεξίματος;

Υφίσταται ως εναλλακτική λύση αλλά στην παρούσα φάση, την απορρίπτω. Το δέχομαι και το σέβομαι ότι πολύς κόσμος που τρέχει με πρόγραμμα, έχει ανάγκη τον διάδρομο για τις μέρες που ο καιρός (ζέστη, κρύο, κλπ) δεν επιτρέπει το τρέξιμο σε εξωτερικό χώρο. Προσωπικά, όμως, το απορρίπτω. Δεν τρέχω για να τρέχω. Τρέχω γιατί μ’ αρέσει.

Εφ’ όσον, λοιπόν, πρόκειται για κάτι που μου αρέσει είτε θα το κάνω με τους δικούς μου όρους είτε δεν θα το κάνω. Δεν χωράνε συμβιβασμοί σ’ αυτά. Χωράει σεβασμός γι’ αυτά που αρέσουν στον καθένα αλλά όχι συμβιβασμός γι’ αυτά που αρέσουν σ’ εμένα.

Συνεπώς, iDon’tRun.

Και άντε γαμήσου κωλόκαιρε.

(α ναι, έχω νευράκια)

“Ο καθένας μπορεί να τρέξει 32 χιλιόμετρα. Τα επόμενα 10 είναι που μετράνε“

Barry Magee
(Χάλκινο μετάλλιο στο Μαραθώνιο των Ολυμπιακών Αγώνων της Ρώμης)

Πάνω στο καλό το έκοψα. Πάνω που θά ‘λεγα για μένα. Ας όψεται το νέο καμάρι της οικογένειας του 24, το GAME 24 που βγάλαμε στον αέρα της Τετάρτης που μας πέρασε, στις 22:41 ακριβώς. Μας έτρεξε αλλά χαλάλι του. Καλορίζικο, καλοτάξιδο και καλά χιλιόμετρα να έχει.

Πριν ξεκινήσω, να ενημερώσω πως ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα του RUNNER’s FESTIVAL και μαζί βγήκε το σχετικό Δελτίο Τύπου.

Και τώρα στα δικά μου.

Ούτε είχα ξανατρέξει τόσο αυστηρά τέτοια απόσταση ούτε με βλέπω να το κάνω στο εγγύς μέλλον. Άλλα πράγματα αντλώ από την εμπειρία του τρεξίματος. Συνεπώς, δεν είχα ιδέα τι να περιμένω και γι’ αυτό ο μόνος στόχος που είχα θέσει ήταν “να φλερτάρω με τα 50 λεπτά“.

Είχα σκοπό να ξεκινήσω τρέχοντας περίπου 2′ κάθε γύρο και μετά από 1-2 χιλιομετράκια, ανάλογα και με το πως ένιωθα, να άρχιζα να αυξάνω ταχύτητα μέχρι εκεί που θα μου επέτρεπαν οι δυνάμεις μου.

“Μ’ αυτό το πλευρό να κοιμάσαι“

Αυτό είπα στον εαυτό μου μετά τα πρώτα 50 μέτρα, αμέσως μόλις συνειδητοποίησα τον πολύ πιο γρήγορο ρυθμό των άλλων.

Κάπου εκεί λοιπόν, στα πρώτα 50 μέτρα, ολοκληρώθηκε η “στρατηγική” μου για τον συγκεκριμένο αγώνα. Πλέον ο ρυθμός δεν υπαγορευόταν από εμένα.

Το πρώτο πράγμα που έψαξα να βρω ήταν κάποιον που πήγαινε με μια αποδεκτή ταχύτητα για να μείνω μαζί του. Βρήκα 2-3 συμπαθητικούς τύπους και κόλλησα. Μετά από λίγο, ο ένας μας καθυστερούσε οπότε τον πέρασα ενώ ο δεύτερος έκοψε από μόνος του και έτσι μείναμε εγώ και ο τρίτος που πήγαινε μια χαρά. Δυό γύρους πιο κάτω τον μάτιασα και άρχισε να νιώθει τσιμπήματα στον τρικέφαλό του οπότε ελάττωσε κι έτσι έμεινα να τραγουδάω το “Μοναξιά μου όλα”.

Έφτασα στον 7ο γύρο

Πήγαινα πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι ήθελα. Με ανησυχούσε ιδιαίτερα κυρίως γιατί δεν το είχα ξανακάνει και συνεπώς δεν ήξερα τι να περιμένω ως ενδεχόμενη αντίδραση από το σώμα μου. Εντωμεταξύ συνέχισα να προσπερνώ κόσμο. Καλά μη φανταστείς τίποτα “Δρόμοι της Φωτιάς” σκηνικό, απλά είχα ξεκινήσει πολύ πίσω και (έχω την εντύπωση πως) είχαν αρχίσει να πληρώνουν την επιλογή του γρήγορου ρυθμού από τόσο νωρίς.

Προσωπικά ένιωθα το δεξί μου πόδι να είναι… κουρασμένο. Βαρύ. Δυσκίνητο. Ανυπάκουο. Και ξέρω πως όποτε “γκρινιάζει” το δεξί, καταλήγει να την πληρώνει το αριστερό.

Επίσης άρχισα να νιώθω έντονη κούραση καθότι εξαιρετικά ασυνήθιστος σε τέτοιο γρήγορο ρυθμό. Δεν με πείραζε γιατί, όπως είχα γράψει, κάτι τέτοιους “τοίχους” ήθελα να σπάσω αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι καραγούσταρα κιόλας.

Έφτασα στον 12ο γύρο

Για πρώτη φορά τόσο καιρό που τρέχω, με έπιασε πανικός. Πανικός με τα όλα του. Ένιωθα όπως σε κάποιες ταινίες που βλέπεις τους ήρωες παγιδευμένους σε ένα δωμάτιο που γεμίζει νερά και για να σωθούν πρέπει να κάνουν μακροβούτι μέχρι την πόρτα στην άλλη άκρη του δωματίου, 20 μέτρα πιο κάτω. Έτσι ένιωθα αλλά με μια μικρή διαφορά. Ήμουν στα μέσα της διαδρομής και δεν είχα άλλο οξυγόνο για να συνεχίσω το κολύμπι μέχρι την πόρτα που οδηγούσε στη σωτηρία. Είχα ξεμείνει.

Να πω την αλήθεια, προφανώς και υπήρχε πάντα η επιλογή να ελαττώσω τον ρυθμό μου κατά πολύ και να τερματίσω καμαρωτός καμαρωτός αλλά, επίσης προφανώς, αν πιστεύεις ότι αυτό ήταν κάτι που πραγματικά πέρναγε από το μυαλό μου τότε διάβασε καλύτερα τα κείμενα της κατηγορίας “Έμπνευση” γιατί δεν έχεις καταλάβει που βρίσκεσαι.

Έφτασα στον 14ο γύρο

Ενημερώνω πως από εδώ και πέρα θα γίνω μελοδραματικός (στο σημείο που να φλερτάρω με τη γραφικότητα) αλλά αυτές ήταν οι σκέψεις μου, αυτές με κουβάλησαν, αυτές θα γράψω.

Αφού, λοιπόν, πανικοβλήθηκα κατόπιν προσπάθησα να ηρεμήσω. Ο μόνος τρόπος που ήξερα ήταν με το να ελέγξω αυστηρά την αναπνοή μου και δη τον ρυθμό της. Της επιβλήθηκα εγώ, αντί να αφήσω να μου επιβάλλεται εκείνη. Μόλις έλεγξα αυτό, άρχισα να σκαλίζω το μυαλό μου για “καύσιμα”.

Σκέφτηκα το κείμενο του Στέλιου που είχα διαβάσει από την Παρασκευή το απόγευμα και που τα λόγια του με είχαν εμπνεύσει να πάω για τρέξιμο σε κάτι χωμάτινα δρομάκια στον Υμηττό και να χαθώ για κανά 40λεπτο πριν αποφασίσω να επιστρέψω. Για το βιβλίο… δεσμεύομαι.

Έφτασα στον 16ο γύρο

Σκέφτηκα τις ατελείωτες διαδρομές που έχω τρέξει με τον αδερφό μου και που, σχεδόν πάντα, 200-250 μέτρα προτού τερματίσουμε αυξάνουμε ταχύτητα και “αδειάζουμε το ντεπόζιτο” απ’ ότι ενέργεια μας έχει απομείνει. Έτσι έτρεξα τους δυο επόμενους γύρους. Σαν να ήταν ο τελευταίος, σαν να έτρεχε ο αδελφός μου δίπλα μου και σαν να “άδειαζα το ντεπόζιτο” γιατί δεν με ένοιαζε πιο πέρα.

Έφτασα στο 18ο γύρο

Αναθάρρησα. Τα είχα καταφέρει μέχρι εκεί και δεν είχα “κουρέψει” ούτε ένα δευτερόλεπτο από τον ρυθμό που μου είχαν επιβάλλει. Δεν πρόλαβα καν να το σκεφτώ και ένιωσα τον γνωστό, διαπεραστικό πόνο που νιώθουμε από μικρά παιδιά στο συκώτι όταν τρέχουμε ξαφνικά πολύ γρήγορα, δίχως ζέσταμα. Η προειδοποίηση που είχα ήταν μηδαμινή. Δεν ήταν ότι το ένιωθα ώρα πριν. Ξαφνικά πόνεσε. Αμέσως άρχισα να μειώνω ταχύτητα. “Πλάκα θά ‘χει τώρα ν’ αρχίσω να περπατάω. ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΜΙΑ ΑΥΤΟ“, ακούγεται επιπόλαιο αλλά αυτό σκέφτηκα.

Έφτασα στον 19ο γύρο

Μείωσα άλλο λίγο ταχύτητα και σιγά σιγά σταμάτησε ο πόνος. “Ο Υ Φ“. Άρχισα να επανέρχομαι. Κάτι ήταν κι αυτό. Με την άκρη του ματιού μου έβλεπα και τον Μίλτο να πλησιάζει προς τη γραμμή του τερματισμού οπότε καταλάβαινα ότι σε λίγο φτάνω προς το τέλος.

Έφτασα στον 21 γύρο

Σκέφτηκα τον παππού μου που με πείραζε όταν ήμουν μικρός και -φυσικά- τεμπέλιαζα αρνούμενος να κάνω την παραμικρή δουλειά. “Σταυράκι μου, δίχως κόπο δεν κατακτάς ΤΙΠΟΤΑ“, έτσι μου έλεγε (Τώρα μου λέει “Είπαμε ρε αγόρι μου να τρέχεις αλλά όχι και τόσο, κάτσε και λιγάκι” αλλά είμαι βέβαιος πως το απολαμβάνει).

Έφτασα στον 23ο γύρο

Με αυτά και με αυτά, είχα φτάσει στον 22ο γύρο. Μόλις έκανα αυτόν, μου έμεναν άλλοι δυο, δηλαδή ένας, δηλαδή τίποτα. Πλησιάζοντας την ολοκλήρωση του 23ου γύρου, πετάγεται μια κοπέλα από το προσωπικό της εκδήλωσης και μου φωνάζει “ΕΧΕΙΣ ΑΛΛΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΓΥΡΟΥΣ!”. Τρείς; Τρείς;! ΤΡΕΙΣ;! Τι “τρεις γύρους” ρε παιδιά; Πάλι τα ίδια; Κοιτάζω το ρολόι και η κοπέλα είχε δίκιο. Τώρα βρισκόμουν στον 23ο γύρο.

[μπινελίκι. μπινελίκι. μπινελίκι. μπινελίκι. μπινελίκι. μπινελίκι. μπινελίκι. μπινελίκι. μπινελίκι. μπινελίκι. μπινελίκι. μπινελίκι]

Έφτασα στον 24ο γύρο

Το καλό του να “τρέχεις με την ψυχή” είναι ότι πας πολύ πιο μακριά από το αν απλά τρέχεις με τα πόδια. Το “κακό” είναι ότι στιγμές σαν κι αυτές βγαίνουν στην επιφάνεια όλες οι ευαίσθητες πτυχές της ψυχής σου και δεν μπορείς να τους αντισταθείς. Νομίζω ότι γι’ αυτό μερικοί αθλητές βουρκώνουν ή τελοσπάντων είναι τόσο ευαίσθητοι όταν ολοκληρώνουν έναν αγώνα. Αυτό. Τις ευαίσθητες πτυχές μου δεν νιώθω καλά να τις γράψω αυτή τη στιγμή, πιθανότατα γιατί πέρασε αρκετός χρόνος από την Κυριακή το βράδυ. Το σίγουρο είναι ότι τις είδα και τις γνώρισα (καλά είναι - στέλνουν χαιρετισμούς).

Έφτασα στον 25ο γύρο

Έλα τώρα. Αυτοί είναι πάντα οι πιο εύκολοι.
(Το επίσημο χρονόμετρο έδειξε 45′32” και η κατάταξη 19ος)