iRun

Δηλαδή, για να καταλάβω, τώρα θα πρέπει να παραλλάξουμε την παροιμία και να την κάνουμε “Μαθημένο το βουνό απ’ τις φλόγες“;

(Πηγή φωτό: Flickr)

Τέλεια, υπέροχα, καταπληκτικά όλα τα πολλά που μαζεύονται για την ενίσχυση των πυρόπληκτων. Για να μη ξανα-έχουμε πυρόπληκτους, θα δοθεί κανά φράγκο;

Δεν χρειάζεται παραπάνω ανάλυση, είναι κατανοητό. Γιατί όταν στην Καλαμάτα βλέπεις ακόμα κατοίκους που μένουν σε λυόμενα, γιατί όταν στα Λιόσια βλέπεις ακόμα κατοίκους που μένουν σε λυόμενα, ε… κάπου το πιάνεις το υπονοούμενο ότι όλο και κάποιος θα ξεχαστεί. Συνεπώς το θέμα, όπως και σε κάθε σοβαρό πρόβλημα, είναι τι θα κάνεις για να μη ξανασυμβεί ή τουλάχιστον όχι σε τέτοια έκταση.

Αυτά σήμερα για τις φωτιές. Άλλωστε σιγά σιγά αρχίζουμε και επανερχόμαστε στο εκλογικό κλίμα και σε λίγες μέρες οι άνθρωποι που σήμερα μετράνε τις καρβουνιασμένες πληγές τους θα νιώθουν όπως ένιωσαν μόλις είδαν τις φλόγες έξω από τη ζωή τους: Ολομόναχοι.

Υστερόγραφα:

• Η Dolcezza περιέγραψε πως οι χωριανοί έσωσαν το βιός τους

• Η πρώτη φάση του Sportsblog 2007 ολοκληρώθηκε. Ακολουθεί έντονη ανάγνωση από μέρους μας για να βγει η τελική πεντάδα των συμμετεχόντων
• Τη Δευτέρα ξεκινάω σε φουλ ρυθμούς
• Ωραίος ο τίτλος μου, έτσι;

Δευτερόλεπτα πριν την “βουβή πορεία διαμαρτυρίας” και για τις πυρκαγιές θα αφήσω να μιλήσουν οι άλλοι σήμερα. Εγώ θα τρέξω.

Η Dolcezza περιγράφει τις “διακοπές” της στην Ηλεία.
Δίχως κραυγές και επιτηδευμένες ανατριχίλες. Διάβασα και ξαναδιάβασα τις δυο τελευταίες παραγράφους. Οι άνθρωποι δεν άδραξαν τη μέρα. Άδραξαν τη ζωή τους.

Ο Διονύσης ήταν και αυτός στον Υμηττό.
Η φωτογραφία με τις φλόγες που χαϊδεύουν το Canadair κάνει τις αντίστοιχες του Έθνους να δείχνουν λίγες. Για άλλη μια φορά η πραγματικότητα ξεπερνά τη photoshop-ιασμένη φαντασία.

Ξεκίνησε η διανομή βοήθειας στους πυρόπληκτους (Σς: Η νέα λέξη στο λεξιλόγιο κάθε Έλληνα που σέβεται τις καφενειακές του συζητήσεις).
Χαμογέλασα πικρά με το «Παρουσιάστηκαν και… πυρόπληκτοι “μαϊμού”, που θέλησαν να κάνουν το “μεγάλο κόλπο”». Σιγά την έκπληξη.
Xαμογέλασα γλυκά με το «Κοινός τραπεζικός λογαριασμός αρωγής των πυρόπληκτων - 2341103053», όσο κι αν καταβάθος γνωρίζω ότι οι μεγαλοεπιχειρήσεις συνωστίζονται για να πάρουν θέση στην απονομή των politically correct μεταλλίων της κοινής γνώμης. Ας είναι.

Πίσω στην κανονική ροή του προγραμματός μας… χθες έκανα τα χιλιόμετρα που μου έταξα (γύρω στα 10) για να νιώσω όλη αυτή τη βουβαμάρα.

Πρώτη φορά κάθισα να σκεφτώ που μπορώ να πάω. Εκεί ψηλά στον Υμηττό απαγορεύεται. Στους πρόποδές του επιτρέπεται αλλά ενδείκνυται μόνο για σταχτόλουτρα. Στο γήπεδο του Χολαργού, ο χωμάτινος στίβος είναι σε χάλια κατάσταση.

Οπότε βγήκα στο αντάρτικο, παρέα με την πανσέληνο του Αυγούστου: Street running και τα μυαλά… στα διερχόμενα οχήματα.

Ξεκίνησα αλλά ήμουν λίγο ταραγμένος και δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ σε κάτι οπότε τα πρώτα 25′ δεν περνούσαν με τίποτα. Φαντάσου ένα πράγμα αντίστοιχο του να κάθεσαι σ’ ένα βαγόνι τρένου και να μην έχεις κάτι να διαβάσεις. Έτσι νιώθω όταν δεν μπορώ να συγκεντρωθώ σε κάτι όσο τρέχω.

Κάπου εκεί βρήκα τη λύση. Άρχισα να σκέφτομαι ότι καταδιώκω δυο εμπρηστές (δεν μου έφτανε ο ένας… ). Κοίταξα τους σφυγμούς μου μετά από λίγο και είδα ότι από τους 140 είχαν πάει στους 155 ενώ συνέχιζα ακάθεκτος να αυξάνω ταχύτητα. Ούτε ανηφόρες μετρούσαν, ούτε εμπόδια, ούτε τίποτα. Ο ρυθμός δεν κοβόταν, μόνο ανέβαινε!

Μέχρι που, μετά από 10χλμ, “τους τσάκωσα” και σταμάτησα.

Ακόμα καίγονται…

Σε λίγα λεπτά φεύγω για πολλά χιλιόμετρα τρεξίματος. Επειγόντως πρέπει να βγάλω από μέσα μου όλη αυτή τη “σκοτωμένη” ενέργεια και τη μιζέρια που μας διοχετεύουν τα τηλεοπτικά κανάλια. Έχει ποτίσει την ψυχή μας αυτή η επιτηδευμένη μαυρίλα τους. Χίλιες (+1) φορές ραδιόφωνο και ίντερνετ.

Χθες προσπάθησα να πάω για τρέξιμο στον Υμηττό, γύρω στις 19:00. Αστεία πράγματα… είχαν μπλοκάρει την πρόσβαση.

Ο δρόμος κλειστός και κόσμος βουβός να περπατά από τη βάση της Αναστάσεως μέχρι εκεί που τον έπαιρναν οι δυνάμεις του και πίσω. Βουβός και με χαμηλά το κεφάλι. Αυτά έβλεπε:

Στο βάθος ο λόφος που σημείωσα χθες με το νούμερο 3. Eιρωνεία; Γεμάτος καπνούς και σημάδια φωτιάς ο “σταθμός” της Πυροσβεστικής. Στάση πάντως δεν έκανε εκεί η φωτιά και προχώρησε μια εκατοντάδα μέτρα πιο πέρα, προς την “πλάτη” της φωτογραφίας.

Από τους πιο πιστούς συμμάχους, με τις άκρες καμμένες από τη χρήση:

Χίλιες (+1) φορές να είναι καμμένες οι άκρες από τη χρήση παρά από την απάθεια.

Εντωμεταξύ, έχω λάβει πάνω από 10 φορές αυτό το email με τη βουβή διαμαρτυρία στο Σύνταγμα. Όλοι εκεί. Και όλοι μαύρα. Και όλοι βουβοί. Και. Και. Και.

Νιώθω σίγουρος πως το “Να κάνουμε ένα συλλαλητήριο στην Πλατεία Συντάγματος” είναι για τη γενιά μου το ίδιο με το “Να κάνουμε μια τριμελή επιτροπή” της προηγούμενης γενιάς. Δηλαδή αυτό που θα χλευάζει ως ανεπαρκές η επόμενη.

Δηλαδή τί θα κάνει το συλλαλητήριο; Θα τους φοβίσει; Θα τους κάνει πιο υπεύθυνους; Θα τους κάνει λιγότερο συλ-αλητήριους;

Ο-Χ-Ι.

Προσωπικά, και φυσικά υποκειμενικότατα, το συλλαλητήριο δεν με καλύπτει. Με τον κίνδυνο να γίνω κουραστικός, κάνω copy-paste ένα απόσπασμα από προ 2 μηνών καταχώρησή μου στο iRun:

“Νιώθει (o πολίτης) όμως ότι οι αμαρτίες του ξεπλένονται άμα στενοχωρηθεί και κατόπιν καταραστεί. Από πράξη, τίποτα. Πράξη δεν λέω αυτά τα γραφικά του τύπου “Μαυρίστε τους στις εκλογές” και “Πάμε όλοι στο Λυκαβηττό για συναυλία διαμαρτυρίας”. Εννοώ π-ρ-α-κ-τ-ι-κ-ά πράγματα. Πρόληψη. Αναδάσωση. Δενδροφύτευση. Ο ίδιος. Μόνος σου. Όχι να τα έχουν κανονίσει όλα οι άλλοι κι εσύ να πασπατέψεις το χώμα μόλις φυτευτεί το δέντρο. Μόνος σου. Αντί για “χέρια ψηλά και όλα τα φτάνω” να έχεις τα χέρια βαθιά μέσα στο χώμα και να πασχίζεις να ριζώσει το δεντράκι. Άσε τους πυροσβέστες, τους εθελοντές, τους προσκόπους και τους υπόλοιπους. Θεώρησε την ύπαρξή τους ως ευχάριστη έκπληξη και όχι ως πάγια κατάσταση. Μόνος σου είσαι.“

Σου θυμίζει κάτι; Πάλι τα ίδια κάνουμε.

Σε σημείο που να μην είμαι σίγουρος αν αυτή η φωτογραφία:

Είναι η σκόνη που μαζεύτηκε στα έπιπλα του σπιτιού μου…

ή η κρατική μούντζα…

ή απλά η καμμένη σάρκα των δέντρων που μας αποχαιρετoύν.

Απίστευτο. Νέα φωτιά στα σύνορα Χολαργού-Παπάγου. Μέχρι να μάθω τι έγινε, να μιλήσω με συγγενείς… ΚΑΙ νέα φωτιά. Σύνολο 2, μαζί με την προχθεσινή 3! Μιλάμε για ασυδοσία πλέον. Οι τύποι (που τις ανάβουν) μας κάνουν πλάκα! Για τους άλλους το ξέραμε αλλά και αυτοί που τις ανάβουν; Και να φανταστείς ότι το υποψιαζόντουσαν και περιπολούσανε!!! Που να μην το περιμέναμε δηλαδή…

Ευτυχώς ελέγχθηκε γρήγορα και σβήστηκε ακόμα πιο γρήγορα. Απ’ ότι διάβασα πήγαν 45 πυροσβέστες, 15 οχήματα και 1 ελικόπτερο. Φαντάσου πόσο τρομαγμένοι είναι.

Με τη βοήθεια του Google Maps, ιδού ένας χάρτης της περιοχής (προ πυρκαγιάς φυσικά) μαζί με 6 επεξηγηματικά σημεία, για να ξέρουμε και να βλέπουμε τι μας γίνεται:

1. Η οδός που κόβει κάθετα τον Υμηττό είναι η Αναστάσεως, το νοητό σύνορο μεταξύ Χολαργού και Παπάγου

2. Τα γήπεδα του τένις στην οδό Ναυαρίνου του Χολαργού, από εκεί ξεκινά η καμμένη έκταση και πάει προς την Αναστάσεως ( δες επίσης φωτό 8 )

3. Από αυτό το σημείο τράβηξα τις περισσότερες φωτογραφίες προχθές. Εκεί βρίσκεται και το δεντράκι που ανέφερα ( φωτό 12-13 ), περισσότερο με συμβολικό χαρακτήρα.

4. Η πίστα μότο-κρος όπου κάηκαν αρκετά δέντρα αλλά γλύτωσαν και άλλα τόσα.

5. Το κοιμητήριο του Χολαργού. Στο “φιλετάκι” ακριβώς από πάνω σημειώθηκε η μια πυρκαγιά σήμερα το μεσημέρι.

6. Το κοιμητήριο του Παπάγου. Εκεί σημειώθηκε η δεύτερη φωτιά (έστω απόπειρα). Αφού δεν μπόρεσαν από την πλαϊνή μεριά, πήγαν από μπροστά! Διότι όπως εύκολα φαίνεται τα “φιλετάκια” είναι κομμένα και ραμμένα, μόνο το καμμένα λείπει για να φαγωθούν.

Στις ΗΠΑ όταν θέλουν να χαρακτηρίσουν υποτιμητικά κάποιον οικολόγο τον ονομάζουνε “treehugger“. Σημαίνει “αυτός που αγκαλιάζει δέντρα”. Ο όρος αποδίδεται σε όσους εναντιώνονταν στην καταστροφή/εκμετάλλευση των δασών αγκαλιάζοντας τα δέντρα ώστε να εμποδίσουν την κοπή τους. Είναι επίσης γνωστό και ως “κίνημα Τσίπκο”, ξεκίνησε στις επαρχίες της Ινδίας και εξαπλώθηκε παγκοσμίως, ιδιαιτέρως δε στα -τότε- “πολύχρωμα” νιάτα των ΗΠΑ.

Treehuggers θα μας καταντήσουνε. Ο καθένας μας θα αγκαλιάζει από ένα δέντρο και δεν θα το αφήνει καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού.

Σκέψεις και εντυπώσεις μια μέρα μετά τη light (την ονομάζω light γιατί έχει μαυρίσει η καρδιά μου με όσα βλέπω σε περιοχές όπως η Εύβοια και η Πελοπόννησος) φωτιά του Υμηττού:

-Ο κόσμος έχει συνειδητοποιήσει ότι (και;) σ’ αυτή τη μάχη είναι μόνος του. Η κάθε άλλου είδους βοήθεια είναι αυτό που λέμε ευχάριστη έκπληξη. Γι’ αυτό και μόλις είδε τις πρώτες φλόγες στον Υμηττό πετάχτηκε.

-Αν εγώ έδωσα στον εαυτό μου την πολυτέλεια των 20′ για να ετοιμαστώ, οι άλλοι δεν έδωσαν ούτε αυτά. Άνδρες με σορτσάκια, σαγιονάρες, κοντομάνικα, μερικοί δίχως ούτε αυτά, όρμησαν καταπάνω της. Με όσα έχουν δει αυτό το καλοκαίρι, καταλαβαίνουν ότι το “Ναι, γειά σας. Μια φωτιά θα ήθελα να αναφέρω” δεν φέρνει αποτέλεσμα. Κρατούσαν μπουκάλια, κουβάδες, πυροσβεστήρες, κλαδιά και ότι άλλο έβρισκαν. Το ένστικτο αυτοσυντήρησης διέτασσε…

-Μίλησα με ανθρώπους που ήρθαν από κάθε άκρη. Δεν μιλάω για Χολαργό, Παπάγο. Μιλάω για κόσμο που έκανε μπάνιο στην πχ Λούτσα και άφησε γυναίκα και παιδιά (κόρες) για να έρθει μοναχός του.

-Τα γεγονότα γίνονται τόσο δραματικά που ήδη, ως κοινωνία, έχουμε φτάσει το “Που ήμουν εγώ όταν… ” μιλώντας με τους ανθρώπους του κύκλου μας. Δηλαδή είναι τόσο καρφωμένα στη μνήμη μας που ο καθένας διηγείται που βρισκόταν όταν πρωτάκουσε γι’ αυτά. Όπως κάναμε με την 11/09, όπως κάναμε με το σεισμό της Αθήνας, όπως κάναμε με την τραγωδία στο Σάμινα.

-Ως “παιδί του ίντερνετ”, διαβάζω τα τελευταία χρόνια για τη δύναμη του χρήστη. Το ίδιο θα πρέπει να συμβεί και σε τέτοιες περιπτώσεις. Κανείς δεν έχει (ή εγώ δεν διαπίστωσα να) προνοήσει για το πως θα αξιοποιούμε τους εκατοντάδες ντόπιους που βρίσκονται στις επάλξεις δίπλα από κάθε φωτιά και τους αφήνει να κάνουν του κεφαλιού τους. Πολλές φορές μάλιστα, διακόπτουν το έργο της κατάσβεσης για να τους γλυτώσουν από τον κίνδυνο που βάζουν οι ίδιοι (αθελά τους αλλά το κάνουν) τον εαυτό τους.

Καλή δύναμη σε όσους χάνουν πολύ πολύ περισσότερα από λίγες γρατζουνιές στα χέρια και ένα μεσημέρι από το Σάββατό τους.

“Το απόγευμα θα πάω για long-run στον Υμηττό“. Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη της μέρας.

Τα υπόλοιπα τα γνωρίζεις. Άγνωστοι έστησαν εκρηκτικούς μηχανισμούς και κατόπιν πέταγαν στουπιά κατά μήκος του Υμηττού.

Εκείνη τη στιγμή που ήρθαν κατά νου τρία πράγματα.

Πρώτον, αυτά που είχα γράψει με αφορμή τη φωτιά στην Πάρνηθα κατά όσων νομίζουν ότι η ευθύνη τους ως πολίτες είναι να καταδικάσουν τους “αρμόδιους” και την Πολιτεία.

Δεύτερον, η φράση “Θα είμαι στο βουνό για ότι χρειαστεί” που είχε γράψει δρομέας λίγο πριν ανέβει πίσω στην Πάρνηθα για να συνεχίσει την κατάσβεση και που μου εκφράζει απόλυτα.

Τρίτον, όλες οι μυστικές υποσχέσεις μου προς “τον Υμηττό”, κάθε φορά που έτρεχα ανάμεσά του, ότι αν του συμβεί κάτι όπου και να είμαι θα σπεύσω να βοηθήσω.

Με το που είδα το πρώτο Canadair ετοιμάστηκα να φύγω. Μόνος; Μόνος. Οι ντόπιοι φίλοι απουσιάζουν, οι συγγενείς (που μπορούν) επίσης. Μόνος; Μόνος.

Από “κατάσβεση πυρκαγιών” ούτε έχω ιδέα, ούτε γνωρίζω κάποιον που θα με βοηθήσει ν’ αποκτήσω. Συνεπώς, έπραξα κατά συνείδηση. Ανθεκτικό τζιν παντελόνι, παλιό δερμάτινο μποτάκι με χοντρές κάλτσες, λεπτή μακρυμάνικη μπλούζα, καπέλο, γυαλιά ηλίου και ένα φούτερ για γύρω από το στόμα και τη μύτη.

(Σς: Αν ξαναπήγαινα θα έπαιρνα οπωσδήποτε ένα ζευγάρι γάντια, ένα πριόνι ή τσεκούρι για να κόβω κλαδιά και μια τσάντα πλάτης που θα έβαζα 2-3 μπουκάλια πόσιμο νερό)

Έφτασα στον Υμηττό στο ύψος του “Τσακό” στον Χολαργό και πάρκαρα λίγα μέτρα από μια πολυκατοικία που μόλις λαμπάδιαζε γιατί είχε ένα πεύκο στο ίδιο ύψος με τα μπαλκόνια της. Απ’ ότι πρόλαβα να δω μιας κι εγώ κατευθυνόμουν προς το λόφο, τη σβήσανε τη φωτιά. Κάποιες άλλες όμως δεν τη γλύτωσαν…

Φωτογραφία 1: Άνοδος προς το πρώτο λοφάκι του Υμηττού. Δεξιά στο βάθος, σβήνουν τη φωτιά στην πολυκατοικία

Φωτογραφία 2: Πρόποδες Υμηττού, περιοχή “Τσακό”, στα σύνορα Χολαργού-Παπάγου. Η φωτιάμαίνεται πίσω δεξιά όπως βλέπουμε. Αριστερά, αχνοφαίνεται η ανθρώπινη αλυσίδα κατάσβεσης των κατοίκων.

Φωτογραφία 3: Το δεξί μέρος, όπως ανεβαίνεις του Υμηττού στο ύψος του Χολαργού, όπου είχε προχωρήσει η φωτιά, με την αμέριστη βοήθεια του ανέμου

Φωτογραφία 4: Το αριστερό μέρος, η πλευρά της Αγ. Παρασκευής. Στο βάθος, η αλυσίδα κατάσβεσης των κατοίκων. Αυτή η πλευρά τη γλύτωσε καθαρά και μόνο επειδή την αγνόησε ο άνεμος. Για όσους γνωρίζουν λίγο πιο κάτω είναι ο Δημόκριτος.

Φωτογραφία 5: Τα Canadair έκαναν συνεχείς ρίψεις νερού από “μηδενικό” υψόμετρο και με τον αέρα να τα σφυροκοπάει. Χαιρετούρες με τον θάνατο κάνουν οι πιλότοι τους, κάθε που επιχειρούν…

Φωτογραφία 6: Ο “Ρώσος”. Άλλη κλάση…

Φωτογραφία 7: H θέα από πάνω προς τα κάτω, με το έδαφος να καίει και ν’ αχνίζει

Φωτογραφία 8: Τα γήπεδα τέννις του Χολαργού. Βλέπετε πως η φωτιά μπορεί να έκαψε “κάτι θάμνους και κατσάβραχα” όπως δημιούργησε κάτι οικόπεδα… σκέτα φιλέτα!

Φωτογραφία 9: Ο πύρινος δρόμος δεξιά και πίσω από τον λόφο που μόλις είχα ανέβει. Στο τέρμα του ήταν τα δύσκολα. Από πίσω του, στη νοητή ευθεία, βρίσκεται η Αττική Οδός και από πάνω της η διαδρομή του Υμηττού που τρέχουμε τόσοι και τόσοι.

Φωτογραφία 10: Ο κύριος De Havilland. Πρώην αεροπόρος. Δεν γνωρίζω το όνομά του, δεν θα ξεχάσω το παρατσούκλι που του έδωσα από το καπέλο που φορούσε. Οπλισμένος με χοντρά γάντια και τσεκούρι, προμήθευε όλους μας με “πολύτιμα” φουντωτά κλαδιά για την κατάσβεση (λέμε τώρα… ) των μικρών εστιών

Φωτογραφία 11: Κάτι οι πάρα πολύ υψηλές θερμοκρασίες, κάτι το πόσο ξεροί ήταν, κάτι η σφοδρότητα του ανέμου, οι θάμνοι λαμπάδιαζαν λες και τους είχες ψεκάσει με οινόπνευμα. Τους χτύπαγες με τα κλαδιά και αν δεν πρόσεχες σκορπούσες τα αποκαΐδια τους παραδίπλα και βοηθούσες, άθελά σου, στην εξάπλωση της φωτιάς. Κάπως έτσι φανταζόμουν το “υγρό πυρ” μικρός…

Στο βάθος η Αττική Οδός, με την κυκλοφορία να έχει διακοπεί.

Φωτογραφία 12: Αυτό το πευκάκι το βλέπεις; Έχει λαμπαδιάσει. Το βλέπεις… ;

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΔΕΙΣ.

Φωτογραφία 13: Θα το ξαναδείς γιατί το σώσαμε. Ένα μεγάλο μέρος του, έστω… Είναι αυτό πίσω από τον τυπά που βοηθάει τον πυροσβέστη, κρατώντας το λάστιχο.

Κάτι που δεν γνώριζα. Το να κρατάς το λάστιχο ή έστω να το επιβλέπεις είναι από τα πιο σημαντικά πράγματα. Δυο φορές είδα σήμερα να “τρυπάει” το λάστιχο επειδή ήταν στο έδαφος και “ξυπνούσε” μια μικρή φλόγα δίπλα/πάνω του. Προσοχή λοιπόν.

Φωτογραφία 14: Έκαναν και αυτοί, εξαντλημένοι, ότι μπορούσαν. Δεν το λέω ούτε για να τους θίξω, ούτε από αχαριστία αλλά μου φάνηκαν ανοργάνωτοι και ανεκπαίδευτοι. Κυρίως, οι επικεφαλής έκαναν μερικές φορές χειρότερα και από εμάς (τους άνευ κεφαλής). Σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να μιλάει ένας και αυτός ο ένας να συντονίζει. Εκεί όλα λειτουργούσαν με βάση το “βλέποντας και κάνοντας”.

Κι άλλο ένα. ΤΟΣΟΙ εθελοντές και (άσχετοι, δεν λέω) πολίτες ήμασταν εκεί και ο καθένας έκανε του κεφαλιού του. Χάθηκε να μας πούνε τι και πως να το κάνουμε για να βοηθήσουμε; Δεν είχαμε πάει για το θεαθήναι και τις κάμερες άρα κανείς δεν θα έλεγε το παραμικρό. Όπως και νά ‘χει, αυτά μπορούσαν, αυτά έκαναν, αυτά τα εκτιμούμε.Καλά να είναι οι άνθρωποι.

Φωτογραφία 15: Η φωτιά άρχισε να κοπάζει. Από κάτω φαίνεται η πίστα του μότο-κρος ανάμεσα σε Χολαργό-Παπάγο και στο βάθος η Αναστάσεως (αμήν) που οδηγεί προς την Αττική Οδό. Η φωτία περιορίστηκε εκεί.

Φωτογραφία 16: Στου Υμηττού την ολόμαυρη ράχη…

Φωτογραφία 17: Eγώ κατά τη διάρκεια του long-run της ημέρας (με την ευχή τα υπόλοιπα να είναι διαφορετικά).

Μέχρι να γράψω αυτό το κείμενο και να ανεβάσω αυτές τις -απαραίτητες. Πιστεύω ακράδαντα πως χρειάζεται να δεις για να καταλάβεις- φωτογραφίες, το πληκτρολόγιο γέμισε στάχτη που (εξακολουθώ να) ντρέπομαι αφάνταστα να την καθαρίσω για να ξεχάσω όσο το δυνατόν πιο γρήγορα.