iRun

Νιώθεις λίγος. Λίγος αλλά και ανακουφισμένος που υπάρχουν “περισσότερα” εκεί έξω. Σου βάζει τα πράγματα στη σωστή προοπτική. Παρατηρείς, αισθάνεσαι, οσφραίνεσαι, ακούς από κοντά ανθρώπους που εκείνη τη συμμετοχή έχουν βγει από τον ασφαλή δρόμο των ανθρώπινων ορίων τρέχουν παράλληλα στο “χωματόδρομο”.

Αυτό είναι το συναίσθημα που μου άφησε η πρώτη εμπειρία της συμμετοχής (ως εθελοντής) στο Σπάρταθλο. Νικητές και αποτελέσματα είναι διαθέσιμα στο SPORT 24. Προσωπικά, είμαι εξουθενωμένος για να γράψω περισσότερα αυτή τη στιγμή.

Σκεφτόμουν στο γυρισμό τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσα να παρουσιάσω ταξινομημένα τις σκέψεις και τις φωτογραφίες μου. Νομίζω το βρήκα. Επηρεασμένος από το ταξίδι στη Σπάρτη και την ταινία “300″ (που παρεπιπτόντως θα προβληθεί στους συμμετέχοντες του Σπαρτάθλου το πρωί της Κυριακής 30/09), θα το κάνω με τρέιλερ κάθε πολεμικής ιστορίας που σέβεται την πλοκή της.

Θα δείξω όλα τα τριγύρω αφήνοντας μια υποψία για το τι έχει να συμβεί όταν ξεκινήσει η πραγματική αφήγηση.

1. Ο Ήλιος

Τόσο δυνατός και επιβλητικός που του αρμόζει το “η” κεφαλαίο.

2. Τα σνακ

Έξω από το διυλιστήριο της Motor Oil.

3. Οι προμήθειες των αθλητών

Σακουλάκια αριθμημένα και ταξινομημένα. Πολλά από αυτά θα αγνοηθούν επιδεικτικά.

4. Οι προμήθειες των ομάδων και των συνοδών

Το μόνο πραγματικό γεύμα του 36ώρου

5. Το όχημα της ομάδας φυσιοθεραπευτών

Suzuki Swift, 1.3 με φοβερούς χώρους επιβατών αλλά ελάχιστο χώρο στο πορτ-μπαγκάζ. Δεν πειράζει.

6. Η εναλλαγή του “καμένου” με του “επιζώντα”

Την ώρα που ψάχνεις μέσα σου το “πράσινο” βλέπεις ότι δεν είναι μακριά το “μαύρο”.

7. Η πίστη

Εκκλησάκι στο χώρο της αποθεραπείας.

8. Το πριν

Τα στρώματα έτοιμα για την υποδοχή.

(γκραν φινάλε του τρέιλερ)

9. Το μετά

Η υποδοχή.

Πολλά συγχαρητήρια (και ευχές για γρήγορη αποθεραπεία και επαναφορά) σε όσους συμμετείχαν. Περισσότερα σε όσους εγκατέλειψαν αλλά θα ξαναπροσπαθήσουν.

Σε λίγες ώρες ξεκινάω για να συμμετάσχω ως εθελοντής στο Σπάρταθλο 2007. Μαζί μου θα έχω μια τσάντα με τα απαραίτητα της διαμονής, ένα δυνατό φακό, ζεστά ρούχα, mp3 player και άφθονες ώρες ύπνου που φρόντισα να “αποθηκεύσω” μες στην εβδομάδα.

Με κόβει λίγο, δεν θα το αρνηθώ.

Ο μέσος όρος χιλιομέτρων που τρέχω ενόψει του “Κλασσικού” της 4ης Νοεμβρίου, είναι πλέον στα 60χλμ την εβδομάδα αλλά σήμερα και για τις επόμενες δυο ημέρες θα απέχω λόγω συνθηκών. Και πάλι όμως, δεν θα το έχανα με τίποτα.

Πώς πάει η προετοιμασία; Ευχαριστημένος. Η πιο μεγάλη διαφορά που παρατηρώ από την περσινή προετοιμασία είναι η γρηγορότερη αποκατάστασή μου. Πέραν της δεδομένης καλύτερης φόρμας, το αποδίδω στην πιο εύστοχη (και πιο έγκαιρη!) διατροφή. Πέρυσι, το αμελούσα, φέτος το τηρώ ευλαβικά και πραγματικά κάνει διαφορά. Το 2006 ένιωθα πιασμένος από το μεσημέρι και μέχρι να πέσω για ύπνο το βράδι. Φέτος, δεν με ενοχλεί, ακόμα, την παραμικρό μυικό πιάσιμο παρά το ότι το εργασιακό ωράριό μου είναι πολύ πιο απαιτητικό. Αρκετά, όμως, με τη ρουτίνα μου. Υπάρχει χρόνος γι’ αυτό.  Για τώρα, προέχει το Σπάρταθλο και η κάλυψή του.

Τα ξαναλέμε σύντομα.

Εννιά χιλιόμετρα την Παρασκευή, δέκα χιλιόμετρα το Σάββατο και οχτώ σε πιο γρήγορο ρυθμό την Κυριακή. Σήμερα ξεκούραση και αύριο το πρωί άλλα δέκα. Είμαι πλέον στην πιο απαιτητική περίοδο της προετοιμασίας για τον Κλασσικό Μαραθώνιο (4 Νοεμβρίου).

Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να μπορέσω να κρατήσω ισορροπία μεταξύ της προετοιμασίας και των καθημερινών μου “υποχρεώσεων” (από εργασιακές και κοινωνικές μέχρι προσωπικές). Πέρυσι είχα περισσότερη χρονική άνεση, φέτος όχι.

Η λύση του “κόψε λίγο ύπνο ρε γκρίνια” δεν υφίσταται, όσο κι αν το προσπαθώ. Κοιμάμαι μάξιμουμ 6.30 ώρες τη μέρα αλλά οι μυες μου καταπονούνται τόσο (θυμίζω πως μετά το “10άρικο” η εργασιακή μέρα κυλάει κανονικά) που αρνούνται να συμβιβαστούν με λιγότερο. Αν προσθέσουμε και ότι το μεγαλύτερο μέρος της μυικής αποκατάστασης γίνεται την ώρα του ύπνου, τότε οι πιθανότητες γίνονται ακόμα λιγότερες.

Οπότε; Από που κόβεις; Εσύ να μου πεις! Γιατί, εγώ δεν ξέρω. Στην παρούσα φάση, δεν διαθέτω κάτι που να μπορώ να το κόψω και ξαφνικά να ελευθερωθούν δυο ώρες από τη μέρα μου. Δεν μου φτάνει η καθημερινή πρόκληση του να φορέσω τα αθλητικά και να κάνω το πρώτο βήμα (μετά είναι εύκολο), έχω και να βρω το πότε ακριβώς.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Για να γκρινιάξω; Όχι βέβαια. Ακριβώς το αντίθετο. Για να γράψω τους τρεις λόγους που δεν με ενοχλεί:
1ον: Με πεισμώνει περισσότερο. Νιώθω σαν να εμφανίστηκε ξαφνικά μια ανηφόρα μπροστά στην ευθεία μου.

2ον: Κάνει την προετοιμασία πιο ενδιαφέρουσα (απ’ ότι ήδη είναι). Ξυπνάω το πρωί και γνωρίζω μοναχά το “πόσο”, όχι το “πότε”

3ον: Η προετοιμασία δεν είναι μοναχά σωματική. Νιώθω πως αν είχα ένα μήνα άδεια και έτρεχα κάθε μέρα με την άνεσή μου, δεν θα ήμουν πνευματικά προετοιμασμένος γι’ αυτό που θα κληθώ ν’ αντιμετωπίσω.  Καλύτερα έτσι.

Περισσότερα, όσο περνούν οι μέρες και μένουν πίσω τα χιλιόμετρα.

…ως εθελοντής!

Εκδήλωσα ενδιαφέρον πριν λίγες ημέρες και χθες επιβεβαιώθηκε η συμμετοχή μου. Είμαι αρκετά τυχερός καθώς θα είμαι στην ομάδα των φυσιοθεραπευτών, με το ρόλο του οδηγού του οχήματος που θα τους μεταφέρει από σημείο υποστήριξης σε σημείο υποστήριξης κατά τη διάρκεια των 36 ωρών που διαρκεί ο αγώνας.

Τί είναι το Σπάρταθλο με λίγες, ελάχιστες κουβέντες; Τρέξιμο από Αθήνα σε Σπάρτη, σε συνολική απόσταση ίση με 6 (έξι!) Μαραθωνίους! Γίνεται προς τιμήν του Φειδιππίδη (του γνωστού… ) που έτρεξε μέχρι τη Σπάρτη για να ζητήσει βοήθεια από τον βασιλιά Λεωνίδα ενόψει της καθόδου των Περσών.

Δέος.

Τί είναι το Σπάρταθλο με πολλές, συναισθηματικά φορτισμένες κουβέντες; Διάβασε αυτήν εδώ την κατάθεση ψυχής.

Δέος x 6 Μαραθώνιους.

Ξεκινάει την ερχόμενη Παρασκευή 28/09 και θα είμαι εκεί για να μοιραστώ σκέψεις, εμπειρίες και φωτογραφικό υλικό.

Οι περισσότερες από τις διαφημιστικές καμπάνιες που έχουν ως στόχο τους αθλούμενους και δη τους δρομείς, ποντάρουν πολλά στα λεγόμενα “πνευματικά παιχνίδια” (mind games, αγγλιστί).

Ακολουθούν μερικές εξαιρετικές ατάκες από την καμπάνια της NIKE που τρέχει στο εξωτερικό αυτόν τον καιρό, με αφορμή τον αθλητικό εξοπλισμό γύρω από το τρέξιμο.

Ατάκα νο1: “Είμαι από τη φύση μου πολύ ευγενική. Σου λέω πάντα “με συγχωρείς” κάθε φορά που σου ρίχνω γύρο“

Ατάκα νο2: “Εννοείται πως υπάρχει τρόπος να πάω πιο αργά. Κάνε υπομονή μέχρι τα 90ά γενέθλιά μου… “

Ατάκα νο3: “Φυσικά και είναι εύκολο να σταματήσω. Αμέσως μόλις τερματίσω, σταματάω“

Ατάκα νο4: “Το πιο ξεκούραστο πράγμα είναι να με φτάσεις. Θα σε περιμένω στη γραμμή του τερματισμού“

Επιτυχημένες.

Λίγο οι εκλογές, λίγο το Eurobasket και το τρέξιμο έγινε… “τρέξιμο” την εβδομάδα που μας πέρασε.

Το έβαλα πείσμα. Μέχρι να τρέξω, δεν θα έγραφα. Έτσι, για να μη ξεχνιόμαστε.

Χθες, έκανα το πρώτο long-run της σεζόν. Μέχρι τα πρώτα 40′ μου φάνηκε Γολγοθάς. Όλο το καλοκαίρι έτρεχα από 45′ μέχρι 65′ και έτσι κάπως είχα βολευτεί ότι γύρω στα 40′ αρχίζει η προσγείωση. Χθες, όμως, τα 40′ δεν ήταν καν η μέση και γι’ αυτό με παίδεψαν και αναγκάστικα να βάλω μπροστά τα μεγάλα μέσα.

Αυτό που έχω διαπιστώσει τις φορές εκείνες που δεν είμαι και στα καλύτερά μου είναι ότι αν θέλω να διανύσω μεγάλη απόσταση απλά… απομακρύνομαι! Δηλαδή τρέχω τόσο μακριά που θα πρέπει να διανύσω μεγάλη απόσταση για να επιστρέψω. Θέλω, δεν θέλω - θα πρέπει να τη διανύσω. Ενώ αν είμαι σε πχ στίβο ή διάδρομο, το να σταματήσω είναι πολύ πιο εύκολο καθώς εκείνη τη στιγμή περνάνε από το μυαλό μου δεκάδες δικαιολογίες.

Γι’ αυτό κι εγώ, χθες, απομακρύνθηκα.

(Μια ώρα και τριάντα-οχτώ λεπτά τρεξίματος αργότερα)

Μια χαρά. Υπέροχα. Εξαιρετικά.

Είχα διαβάσει ότι εκτός από την απαραίτητη θωράκιση στην αντοχή, τα long-runs συνεισφέρουν πάρα πολύ στην πνευματική ενδυνάμωση και στην ψυχολογική ανάταση του δρομέα.

Το επιβεβαιώνω.

(Πηγή φωτό: Flickr)

Αυτό ήταν.

Αρχίζουμε το τρέξιμο:

Ωπ, με συγχωρείτε λάθος (ελπίζω να μη λιποθύμησε κανείς).

Αυτό ήθελα να βάλω:

Το νέο μου (δεύτερο συνολικά) ζευγάρι παπούτσια: Pearl Izumi, Shine

Είναι το “έπαθλό” μου από το Runner’s Festival του Ιουνίου. Όχι τόσο λόγω επίδοσης όσο… παρουσίας. Στην κλήρωση κέρδισα μια δωροεπιταγή αξίας 100 ευρώ την οποία και εξαργύρωσα στο AlpaMayoPro, έπειτα από εξαιρετική και πολύ βολική (ευχαριστώ!) συνεννόηση με την αντιπροσωπεία της Pearl Izumi που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη.

Ιδού και μια πιο… νυχτερινή φωτό, για να φανούν οι “ανακλαστήρες” (έτσι λέγονται;) που διαθέτει:

Πρώτες εντυπώσεις από το τρέξιμο μαζί τους;

Καλές εως πολύ καλές.

Φοβερό το συναίσθημα ότι φοράς παπούτσια των οποίων το πάνω μέρος… απλά δεν υπάρχει. Νιώθεις λες και φοράς πέδιλο δίχως λουράκι. Το πίσω μέρος του πέλματος μένει αρκετά σταθερό ενώ η έμφασή τους στην απορρόφηση κραδασμών στο έξω μέρος της σόλας αποδίδει. Είμαι διστακτικός στο κατά πόσο έχουν το σωστό μέγεθος στο χώρο των δακτύλων μετά από τρέξιμο 20-25 συνεχόμενων χιλιομέτρων αλλά θα το διαπιστώσω την Κυριακή και φυσικά θα ενημερώσω σχετικά.

Περισσότερα, εν καιρώ και εν χιλιομέτρω.