iRun

Τώρα με τον “πρόβλημα” που ίσως να μη μου επιτρέψει να συμμετάσχω στο Μαραθώνιο της Κυριακής (4 και σήμερα) νιώθω πολύ περίεργα. Κυρίως, λόγω της αβεβαιότητας μιας και ακόμα δεν ξέρω (ή δεν έχω αποφασίσει) αν θα μπορέσω να συμμετάσχω.

Αν θα μπορέσω να συμμετάσχω για κάτι που προετοιμαζόμουν πολύ καιρό και το οποίο εμφανίστηκε 2 μέρες μετά το πέρας της προετοιμασίας. Ως γνωστόν, δεν είναι μόνο σωματική η προετοιμασία. Για μένα είναι πολύ περισσότερο πνευματική.

Πάνω, λοιπόν, που έχεις “ατσαλώσει” το να αναγκάζεις το μυαλό σου να λυγίζει (ή έστω να μαλακώνει) είναι ανυπόφορο. Αν έχεις μυικό τραυματισμό, δεν μπορείς, το χωνεύεις και τελείωσε. Τώρα όμως είσαι στην αβεβαιότητα και δεν ξέρεις αν θα πρέπει να συνεχίσεις να αυθυποβάλεσαι (βλέπε κατηγορία: Έμπνευση) ή να μαλακώσεις. Απλά ανυπόφορο.

Γι’ αυτό και δεν το πολυσκέφτομαι.

Κατά τη διάρκεια της (εργασιακής) μέρα το καταφέρνω και ας χρειάζεται να προσπερνάω διάφορες ειδήσεις, σχετικά με τις διπλάσιες συμμετοχές εθελοντών και την εκτενή κάλυψη του Μαραθωνίου.

Μετά όμως… δύσκολα.

Για παράδειγμα χθες μπήκα στο σπίτι μου και βρήκα πάνω στο κρεβάτι μου το μαύρο κοντομάνικο που μου είχε χαρίσει παλαιότερα ο Νίκος από το RUNNER:

Συνειδητοποίησα ότι ακριβώς έτσι νιώθω.

Unner.

Runner χωρίς το πρώτο και κεφαλαίο γράμμα του.

(ευχαριστώ για τα σχόλια. σημαίνουν πολλά)

fuck you and your problem. We have a bigger one.

Το τι έχω τραβήξει τόσο καιρό και δεν έχω γκρινιάξει (ούτε γράψει), δεν λέγεται. Όχι τίποτα τεράστιο αλλά πολλά μικρά και ενοχλητικά. Δεν τα έχω γράψει από περιφρόνηση, για να μην αναγνωρίσω την ύπαρξή τους και τους κάνω το χατήρι να γνωρίζουν ότι μ’ ενοχλούν.

Είχα πει στον εαυτό μου ότι θα τα γράψω το μεσημέρι πριν το Μαραθώνιο. Δεν ξέρω αν θα προλάβω. Γιατί δεν ξέρω αν θα κατορθώσω να συμμετάσχω.

(αν φόραγα αυτή τη στιγμή το καρδιοσυχνόμετρο, θα μου έλεγε ότι πάω πολύ γρήγορα. Τόσο έντονα χτυπάει η καρδιά μου… )

Είναι πάρα πολύ πιθανό να μη συμμετάσχω. Είμαι με αντιβίωση εδώ και τρεις ημέρες εξαιτίας γαστρικού προβλήματος. Δεν είναι κάτι σοβαρό, ούτε σχετιζεται με το τρέξιμο. Το θέμα όμως είναι ότι με αναγκάζει να παίρνω αντιβίωση. Το θέμα όμως είναι ότι εξαιτίας του έχω να τρέξω 7 μέρες. Δεν γνωρίζω τι γίνεται ούτε αν θα προλάβω. Μέσα στην εβδομάδα θα μάθω, πιθανότατα δε προς το τέλος της.

Με παρηγορεί αυτό που έγραψα πριν λίγες μέρες: ” Ο στόχος μου για το Μαραθώνιο είναι μοναχά ένας: Να είμαι παρών στη γραμμή της εκκίνησης. Ο χρόνος θα με απασχολήσει μόλις την περάσω“

“Το πνεύμα… έχει πενήντα φορές τη δύναμη και την επιμονή που έχουν η διατροφή και οι μύες“

Άγνωστος

Καιρό είχα να βάλω μερικά τραγούδια για τρέξιμο. Θα γίνει σήμερα αλλά θα γίνει διαφορετικά.

Η σημερινή λίστα δεν είναι με τραγούδια που προτείνω ν’ ακούς όσο τρέχεις. Είναι λίστα με τραγούδια που έχεις ανάγκη εκείνο το υπερδύσκολο δευτερόλεπτο που όλο σου το “είναι” κραυγάζει να μην πας για τρέξιμο και εσύ απλά χρειάζεσαι ένα ανεπαίσθητο τρέξιμο για να το αγνοήσεις (διότι πρόκειται για το “είναι” της στιγμής και όχι το “είναι” που σε χαρακτηρίζει ως άνθρωπο και αθλητή).

Είναι τραγούδια για ν’ αποφασίσεις. Και όπως πάντα είναι οχτώ.

1. You Know My Name - Chris Cornell

2. I Won’t Back Down - Pearl Jam

3. Lake Of Fire - Nirvana

4. Down In A Hole - Alice in Chains

5. Drive - REM

6. Radio Nowhere - Bruce Springsteen

7. I Wanna Be Your Dog - Iggy Pop & The Stooges

8. Bulls On Parade - Rage Against The Machine

Το τελευταίο είναι για την έκρηξη και την ανατριχίλα των πρώτων βημάτων.

The microphone explodes…

Long-run εικοσιτεσσάρων χιλιομέτρων χθες. Κοντά (και λίγο παραπάνω) στις διόμιση ώρες. Τα χρειάστηκα όμως. Μου πήρε κοντά στα 10χλμ για να “ζεσταθώ” και να μπω σε ρυθμό. Από εκείνο το σημείο και μετά πήγα πολύ άνετα. Βοήθησε και η παρέα -τρόπος του λέγειν- στον Υμηττό.

Παρέα εννοώ όλους τους δρομείς που γεμίζουν αυτές τις μέρες τις διαδρομές καθώς βρίσκονται στο peak της προετοιμασίας τους για τον Κλασσικό Μαραθώνιο της Αθήνας. Το κλίμα μεταξύ τους, μεταξύ γνωστών και αγνώστων, είναι εξαιρετικό και δεν κρύβω πως με εκπλήσσει. Περίμενα μια παγερή αδιαφορία, όπως όταν είσαι στο γυμναστήριο και με αυτόν που αφήνει το μηχάνημα κι εσένα που τον αντικαθιστάς δεν σας “ενώνει” παρά ένα κρύο βλέμμα (και άμα).

Τέτοια εποχή, οι δρομείς συσπειρώνονται. Το διαπιστώνω συνεχώς. Ο ένας δίνει στον άλλο κουράγιο, ο άλλος τον ενθαρρύνει, ο τρίτος μοιράζει ευχές. Ακούγεται λίγο μελό αλλά πρώτα σκέψου τι περνάνε και πόσα χιλιόμετρα διανύουν και μετά κρίνε το. Χθες, κάπου στο 12ο χιλιόμετρο με “πλεύρισαν” δυο δρομείς που πήγαιναν ελάχιστα πιο γρήγορα από εμένα.

“Για Μαραθώνιο;“
“Βεβαίως“
“Πρώτη φορά;“
“Δεύτερη. Πρώτη φορά πέρυσι“
“Όμορφα. Πόσο έκανες πέρυσι;“
“Τέσσερα, δεκατέσσερα“
“Μπράβο. Φέτος θα πας ακόμα καλύτερα“

Άκου τώρα τι μου είπε ο τύπος. Ούτε που με ξέρει, ούτε πόσο έχω προετοιμαστεί, ούτε πως είμαι ψυχικά, τίποτα. Κι όμως, με πέντε λέξεις έπιασε ακριβώς αυτό που θέλω και κυνηγάω.

“Φέτος θα πας ακόμα καλύτερα“.

Λίγο πιο κάτω, πάνω που άρχισα να κρυώνω (γύρω στους 10 βαθμούς υπολογίζω την θερμοκρασία) περνάει από την άλλη πλευρά ένας τύπος… ΜΟΝΟ ΜΕ ΣΟΡΤΣΑΚΙ! Άντε μετά να τολμήσω να γκρινιάξω… Σα να με σκέπασες με πουλόβερ ένιωσα!

Οι δρόμοι μας ξαναντάμωσαν. Και ξανά. Και ξανά. Και ξανά. Και ξανά. Είχε πια αρχίσει να νυχτώνει όταν, φανερά έκπληκτος που εξακολουθούσε να με βλέπει να έρχομαι, μου μίλησε στα ελάχιστα δευτερόλεπτα κοινού δρόμου που μοιραζόμασταν.

“Καλά, σε ποιό χιλιόμετρο είσαι;“
“Εικοστό-πρώτο και πάω για είκοσι-τέσσερα“
“Μπράβο. Μπράβο!! Συνέχισε… “

κατόπιν ήταν πολύ μακριά, αμφιβάλλω κι αν άκουσε το “Καλή συνέχεια!” που του φώναξα.

Αυτά για σήμερα. Αύριο θα γραφτώ γιατί διάβασα αυτό που λέει για ρεκόρ συμμετοχών στο φετινό Μαραθώνιο και αγχώθηκα!

“Πάντα αγαπούσα να τρέχω… Ήταν κάτι που μπορούσες να κάνεις μοναχός σου και με τις δικές σου δυνάμεις. Μπορούσες να πας προς όποια κατεύθυνση, γρήγορα ή αργά, όπως ήθελες, αντιστεκόμενος στον άνεμο αν αυτό ήταν που επιθυμούσες, αναζητώντας νέες διεξόδους απλά βασιζόμενος στη δύναμη των ποδιών σου και το κουράγιο των πνευμόνων σου“

Τζέσε Όουενς
(Θρύλος του τρεξίματος με αποκορύφωμα τα τέσσερα χρυσά στους ΟΑ του Βερολίνου)

Πιασμένος και καταπονημένος από τον προχθεσινό… ημιμαραθώνιο (σε άνετο ρυθμό βέβαια), αναρωτιόμουν χθες για το αν θα έπρεπε να πάω ή όχι για τρέξιμο.

Μέχρι και τη στιγμή που περνούσα την πόρτα του σπιτιού μου για να πάω, δεν είχα αποφασίσει. Είναι εκπληκτικό το πόσες δικαιολογίες γεννάει το μυαλό σου όταν το σώμα σου και κάποιες φορές -όχι αυτή πάντως- η διάθεση ζητούν την αναβολή κάποιας δραστηριότητας που απαιτεί άσκηση.

-Άσε, γιατί νιώθω ένα τσίμπημα στη δεξιά γάμπα
-Δεν βλέπει καλύτερα καμιά σειρά σε DVD; Aκόμα ν’ ανοίξεις το καινούργιο Seinfeld
-Πεινάω
-Μείνε ξεκούραστος και κάνε περισσότερα αύριο
-Πεινάω πολύ
-Και βαριέμαι
-Δεν προλαβαίνεις, έχει rendez-vous σε 1μιση ώρα
-Κάτι τρέχει με τα παπούτσια
-Πήγαινε αύριο νωρίς το πρωί

και άλλα (ΠΑΡΑ) πολλά επιχειρήματα αναβολής.

Τελικά κέρδισε ένα αρθράκι από το Runner’s World το οποίο, κατά σύμπτωση (!), μου είχε έρθει το πρωί στο email μου!

Έγραφε τα εξής: “Χρειάζεσαι μια πιο χαλαρή μέρα; Αν πονάς ελαφρά ή νιώθεις τους μύες σου καταπονημένους αλλά και πάλι θέλεις να ασκηθείς, δοκίμασε μια από τις προτάσεις μας που θα διευκολύνουν τον πόνο” (βρίσκεται εδώ).

Ούτε παραγγελία να τό ‘χα. Τα σαράντα λεπτά τρέξιμο σε χαλαρό ρυθμό που ακολούθησαν και η έλλειψη “πιασίματος” που έχω σήμερα είναι ο αδιάψευστος μάρτυράς μου.