iRun

“Το τζόγκινγκ είναι πολύ ωφέλιμο. Είναι καλό για το σώμα και τα πόδια σου. Επίσης, είναι πολύ καλό για το έδαφος. Το κάνει να νιώθει… απαραίτητο“

Charles Schulz
(Ο γνωστός σκιτσογράφος των Peanuts, του κόμικ με τον Σνούπι, Τσάρλι Μπράουν κλπ)

Η ιστορία αναπαράχθηκε από όλα τα ΜΜΕ. Ο Κενυάτης μαραθωνοδρόμος είχε λιποθυμήσει λίγο πριν (έξω από το Μέγαρο Μουσικής) αλλά αρνήθηκε να σταματήσει παρά την προφανή σωματική του αδυναμία. Συνέχισε να τρέχει υπό τη στενή επίβλεψη εθελοντών και ασθενοφόρου ώσπου στην τελευταία (και ουσιαστικά μοναδική) στροφή του Μαραθωνίου… πήγε ευθεία.

Λες και αυτό δεν ήταν αρκετό, εκείνη την ώρα περνούσε από εκεί ΤΟ ΤΡΑΜ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ (!!! - Εν ώρα Μαραθωνίου!) το οποίο και τον εμβόλισε.

Λίγο πριν το ατύχημα, ένας εθελοντής τον χειροκροτάει, κατόπιν συνειδητοποιεί ότι πάει ευθεία, του φωνάζει “Take care, take care” (σ.σ.: Πρόσεχε, πρόσεχε) αλλά δεν προλαβαίνει (ή διστάζει) να τον σταματήσει κι έτσι ο Κενυάτης, που εμφανώς και δεν βλέπει που πάει από την εξάντληση, πέφτει πάνω στο διερχόμενο τραμ.

Για την ιστορία, ο μαραθωνοδρόμος νοσηλεύτηκε για περίπου 10 μέρες και κατόπιν πήρε εξιτήριο (= έφυγε άρον άρον ο κακομοίρης) για τη χώρα του. Οι αρμόδιοι εξακολουθούν να πετάνε το μπαλάκι της ευθύνης ο ένας στον άλλο…

Να λέμε καλά που δεν έκοψαν και πρόστιμο στον Κενυάτη επειδή επέβαινε στο τραμ δίχως να έχει κόψει εισιτήριο!

Πριν από λίγες μέρες είχα καμουφλάρει ένα δύσκολο κείμενο με την είδηση ότι στο τεύχος του περιοδικού Runner που μόλις κυκλοφόρησε (εξώφυλλο), φιλοξενείται ένα πολύ καλό αφιέρωμα στα blogs που ασχολούνται με το τρέξιμο και “άνοιξαν τις σελίδες τους στα μάτια μας”.

Επανέρχομαι σήμερα, με περισσότερα και μια φωτογραφία:

Θεώρησα σωστό να μη βάλω άλλο κείμενο. Άλλωστε το περιοδικό είναι στη διάθεση όλων.

Αυτό που θα κάνω, όμως, είναι μια αναφορά στα υπόλοιπα blogs.

Είναι ο 42.195 που ετοιμάζεται για μαραθώνιο στο εξωτερικό (καλή επιτυχία)

Είναι η Χριστίνα που τρέχει και γράφει με άφθονο χιούμορ (απαραίτητο συστατικό)

Αυτοί οι 3 ήμασταν.

Ψάχνοντας και περιτριγυρίζοντας, βρήκα κι άλλα:

Είναι o Χάρης Καλλέργης που συντηρεί ένα γενικότερης θεματολογίας blog αλλά έχει ειδική κατηγορία για το τρέξιμο (στο οποίο μου “μυρίζει” πάλιουρας)

Είναι ο Ultrarunner ο οποίος, όπως φανερώνει και ο τίτλος, φαίνεται πως… πάει μακριά τη βαλίτσα του τρεξίματος (run ultra run)

Αυτοί είμαστε. Αν ξέρετε άλλον, μου λέτε για να τον προσθέσω στη “φατρία” μας.

Αστειάκι: Πώς λέγονται τα blogs (=ιστολόγια) όσων ασχολούνται με το τρέξιμο;

—

—

Δρόμο-λόγια

(αντιστάθηκα στον πειρασμό να απαντήσω… “Γραφικά”)

Ισχύει και μάλιστα εξηγείται σχετικά απλά.

Πάμε άλλη μια φορά: Οι γυναίκες είναι πιο γρήγορες από τους άντρες. Στις μεγάλες αποστάσεις…

Οι λόγοι:

1. O μεταβολισμός

Η κύρια πηγή ενέργειας κατά τη διάρκεια ultra (60+ χλμ) αποστάσεων είναι το λίπος. Οι γυναίκες όχι μόνο έχουν μεγαλύτερα αποθέματα αλλά είναι και καλύτερες στο να αξιοποιούν τη διαθέσιμη ενέργεια.

2. Ο ρυθμός

Οι γυναίκες έχουν πολύ μεγαλύτερη ικανότητα να κρατούν ισορροπημένο ρυθμό τρεξίματος σε σύγκριση με τους άντρες και επιπλέον επηρεάζονται πολύ λιγότερο από εξωτερικούς παράγοντες όπως οι θεατές, οι αντίπαλοι κ.α. Σε μια πρόσφατη μελέτη, οι ερευνητές προσπάθησαν να μπερδέψουν τους δρομείς με το να βάζουν το ρολόι τους να πηγαίνει είτε πιο γρήγορα είτε πιο αργά. Ο ρυθμός τρεξίματος τον γυναικών παρέμεινε ανεπηρέαστος. Οι άνδρες, όμως, ξεγελάστηκαν καθώς έτρεξαν 5 λεπτά είτε πιο γρήγορα είτε πιο αργά σε συνολικό τρέξιμο 30 λεπτών!

Τρεχάτε γιατί… μας φτάνουνε.

(Το διάβασα εδώ) (τη φωτό βρήκα εδώ)

Περνούσα σήμερα μια βόλτα από την Πλάκα και συγκεκριμένα από τον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, μαζί με τον κύριο.

Όπως περιμέναμε να πάρουμε ένα καφέ, του λέω: “Τον βλέπεις αυτόν;” και έδειξα με τον βλέμμα μου έναν αδύνατο 45άρη, παρέα με δυο κυρίες.

“Ναι, τον βλέπω. Και;“

“… Μαραθωνοδρόμος“

“Α, μπα; Και πώς το ξέρεις;“

“Από το προχθεσινό πιάσιμο, του πήρε τέσσερα -γεμάτα- δευτερόλεπτα να κάτσει στην καρέκλα!“

Αυτή τη γλυκιά για όσους το ζουν (και χαμογελαστή για όσους το βλέπουν) πραγματικότητα, θεωρώ πως δεν υπάρχει πιο εύστοχο βίντεο να την αποτυπώσει:

Δέκα στα δέκα.

“Η αλήθεια είναι πως το τρέξιμο… πονάει“

Άγνωστος

(ειδικά αφιερωμένο σ’ όσους συμμετείχαν στην κλασική διαδρομή του Μαραθωνίου)

Δεν είχα σκοπό να παρευρεθώ κατά μήκος της διαδρομής για να ενθαρρύνω τους μαραθωνοδρόμους. Ας μη παρεξηγηθεί, στην προσπάθειά μου να το βγάλω απ’ το μυαλό μου ήταν.

Από το Σάββατο το βράδυ όμως, άρχισα να το θεωρώ ως απρέπεια. Σήμερα το πρωί ξύπνησα από τις 10:00, είχε πάει 11 παρά και εξακολουθούσα να το θεωρώ απρέπεια. Η βροχή που άρχισε να πέφτει στις 11:00 όχι μόνο γέμισε αλλά -ευτυχώς- αποτέλεσε και τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.

“Ροβόλησα” και έσπευσα να τους θαυμάσω, την ώρα που έδιναν μάχη με 34+ χιλιόμετρα στην πλάτη (στους ώμους, στα πόδια, στο μυαλό… ) και ξεκινούσε η βροχή.

Τράβηξα και μερικές φωτογραφικές εντυπώσεις. Δεν θα συνοδεύσω κάθε μιά από σχόλιο. Αρκούμαι στο να γράψω ότι ΠΟΤΕ δεν είχα συνειδητοποιήσει αυτή την ιερή ησυχία που έχουν (και κάνουν) όσοι τρέχουν και βρίσκονται μερικά (λίγα) χιλιόμετρα πριν από την ολοκλήρωση ενός Μαραθωνίου. Ελπίζω πως αποτυπώνεται και στις φωτογραφίες.

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

Πάνω που τραβούσα την τελευταία, την όγδοη, φάνηκε στο βάθος ο πρωταγωνιστής αυτής της ιστορίας!

Δεν μπορώ παρά να το πάρω ως οιωνό…