iRun

Είμαι λίγο πεισματάρης, δεν το αρνούμαι. Και χρησιμοποιώ πολλές φορές αυτό το blog για αυτά τα πείσματά μου.

Τι εννοώ.

Έτσι και βλέπω ότι οι συνθήκες (δουλειά, υποχρεώσεις, κοινωνική ζωή - τα γνωστά, για όλους μας τα ίδια είναι) βγάζουν το τρέξιμο από την καθημερινότητά μου, τότε ως αντίβαρο βγάζω κι εγώ το γράψιμο, διπλασιάζοντας τις “ενοχές” και την καλώς εννοούμενη πίεση να μην αφήσω κάτι που αγαπάω.

Σήμερα βέβαια, είναι εξαίρεση, ας όψονται οι εορτές. Αυτή η φωτογραφία με έσπρωξε:

Την τράβηξε ο Διονύσης για το AUTO 24. Μου είπε ότι δεν είναι στημένη και ότι έτυχε να περνάει ο δρομέας την ώρα που περνούσε από την άλλη μεριά το αυτοκίνητο και του απάντησα ότι είναι σαν να είδα τον εαυτό μου κάθε φορά που με τιμά ο Υμηττός με τις διαδρομές του.

Όσο μιλούσαμε, συνειδητοποίησα μια λεπτομέρεια ενδεικτική της “τρέλας” του κάθε ανθρώπου με το χόμπι του.

Αν δείξεις αυτή τη φωτό σε κάποιον που ασχολείται με τα αυτοκίνητα θα σου πει για το νέο μοντέλο, το σουλούπι του, το πλαϊνό μέρος της μάσκας, τη θέση του οδηγού και τις ζάντες. Αν δείξεις αυτή τη φωτό σε κάποιον που ασχολείται με το τρέξιμο θα σου πει για τα παπούτσια του δρομέα, το ισοθερμικό μπλουζάκι, την εμπειρία που είναι “χαραγμένη” στις γάμπες του και τα χρόνια του ως δρομέας που είναι αποτυπωμένα στο ελαφρύ κύρτωμα (ντρέπομαι να το πω καμπούριασμα) προς τα εμπρός.

Όλοι το ίδιο τρέχουμε όμως αλλού όλοι πάμε.

Για επίλογο, θα σας πρότεινα να διαβάσετε το τεύχος του RUNNER που κυκλοφορεί. Κάπου προς το τέλος, εκεί όπου κρύβεται συνήθως το καλό! Λεπτομέρειες σύντομα.

Χρόνια πολλά και καλά. Με υγεία και πολλά πολλά χιλιόμετρα.

Το νέο μας καμάρι είναι εδώ: RADIO 24

Ακόμα βέβαια κάνει τα πρώτα του βήματα (beta version βλέπεις), όμως κάθε διαδρομή με μικρά πρώτα βήματα ξεκινάει! Παίζει μουσικές που μας αρέσουν, έχει jingles που γουστάρουμε και, το πιο σημαντικό, δεν θα σταματήσουμε να το προικίζουμε.

Καλοτάξιδο.

Το ΣΚ που μας πέρασε ήταν πολύ όμορφο. Ο καιρός ήταν κομμένος, ραμμένος και ετοιμοφόρετος για τρέξιμο… Οπότε είπα σιγά σιγά να ξεσκουριάσω εξαιτίας της γνωστής απουσίας.

Οχτώ χιλιόμετρα το Σάββατο και άλλα τόσα την Κυριακή, είναι ξεσκούριασμα όσο και αν ο ρυθμός ήταν χαλαρός. Ήταν και ωραία όμως.

Έσπασαν:

Στον αγύριστο.

. και -

Το Σάββατο, όπως έτρεχα, αναρωτιόμουν ποιά να είναι η στιγμή που θα νιώσω σαν να μην έλειψα καθόλου από αυτή την επίπονη σωματικά μα και λυτρωτική ψυχικά διαδικασία του τρεξίματος. Δεν τη βρήκα την απάντηση εκείνη την ημέρα, μέχρι που ήρθε το τρέξιμο της επόμενης. Αμέσως μόλις ολοκλήρωσα τα 8 χλμ, τη βρήκα:

Όταν προέρχεσαι από οποιουδήποτε είδους αδυναμία (όχι απαραίτητα τραυματισμό) και κατόπιν επιστρέφεις σε κάτι που αγαπάς (όχι απαραίτητα το τρέξιμο), το ξεπερνάς πραγματικά όταν το κάνεις και κατά τη διάρκειά του έχεις ξεχάσει εντελώς ότι “απουσίαζες”.