iRun

Έγινε σήμερα, Κυριακή 24/02, ο 31ος Αγώνας Δρόμου Υγείας.

ΟΚ, βαρετό ξεκίνημα. Πάμε άλλη μια.

Συμμετείχα σήμερα σε ένα από τα πιο χορταστικά 20άρια χιλιόμετρα που έχω τρέξει εδώ και καιρό.

Ήταν με αφορμή τον 31ο Αγώνα Δρόμου Υγείας στον Άγιο Κοσμά. Ομολογώ πως καθότι είχα αρχίσει να ξανατρέχω εδώ και δυο εβδομάδες, δίσταζα να συμμετάσχω αλλά πείστηκα από τη λέξη “Υγείας” μέσα στην ονομασία. Με ξε-άγχωσε γιατί έριχνε σε δεύτερη μοίρα τον παράγοντα “Αγώνας” και έτσι απλά το είδα ως μια ωραία, υγειινή διαδρομή 20 χιλιομέτρων και μια ευκαιρία να τρέξω κατά μήκος της Παραλιακής από τον Άγιο Κοσμά μέχρι το Καβούρι (και πίσω).

Θα ήθελα λιγότερο ήλιο, περισσότερο κρύο και καθόλου αέρα αλλά αυτές οι μικρογκρίνιες των δρομέων δικαιολογούν την ψιλοκουβεντούλα που έπιασα με (άγνωστο) συναθλητή γύρω στο 16ο χιλιόμετρο όπου μέχρι να φτάσουμε στο 17ο χιλιόμετρο είχαμε καταλήξει ότι οι δρομείς ΕΙΝΑΙ Ο ΠΙΟ ΓΚΡΙΝΙΑΡΗΣ ΤΥΠΟΣ ΑΘΛΗΤΗ. Γιατί; Μα γιατί έχουν άφθονο χρόνο να σκεφτούν τι τους ενοχλεί!

Η διαδρομή ήταν πολύ καλή, ο αέρας στην επιστροφή πράγματι σε δυσκόλευε, ευτράπελα δεν είχαμε (ή δεν πρόσεξα), τα αστεία έδιναν και έπαιρναν, η ατμόσφαιρα ήταν σαν reunion σχολείου και απ’ ότι μου είπαν οι διοργανωτές έσπασε το ρεκόρ συμμετοχών. Η 1 ώρα και τα 53 λεπτά που κατέγραψε το ρολόι (μου), ήταν απόρροια όλων αυτών.

Και τώρα μερικές φωτογραφίες.

Το (ξεκούραστο) πριν:

Το (καταπονημένο) μετά:

Το ακόμα πιο μετά:

Και μια φωτό, καλύτερη κι από τον αγώνα τον ίδιο:

Ο Γιάννης Κούρος. Ενημερωτικά παρευρέθηκε για να τρέξει ως συνοδός αθλητή με προβλήματα όρασης. Με παίδεψε μέχρι να βγει η φωτογραφία, δείχνοντας διστακτικός και αρκετά απρόσιτος σε περίπτωση που προερχόμουν από κάποιο σύλλογο (για λόγο που δε γνωρίζω και δε μ’ ενδιαφέρει να μάθω, όμως το σέβομαι). Όταν είπα όμως “Τρέχω ως ανεξάρτητος” όλα έγιναν… εύκολα.

Περισσότερες εντυπώσεις από τη διαδρομή και μια “σου τό ‘λεγα” αλήθεια, στο επόμενο κείμενο.

Και εις άλλα.

Από τη στιγμή που έγραψα το προηγούμενο κείμενο, αυτό με την ατρόμητη αντιμετώπιση του κρύου, ο καιρός το πήρε προσωπικά και μας τσάκισε, όλους εμάς που γουστάρουμε το τρέξιμο σε εξωτερικούς χώρους..

Για κάποιο, όμως, περίεργο λόγο δεν με πτόησε καθόλου.

Πριν 35 μέρες το κρυάκι με κρατούσε εντός και τις τελευταίες δυο εβδομάδες με σκουντάει να βγω έξω για τρέξιμο. Περίεργα πράγματα. Νομίζω πως μαζί με τα άνθη, ανοίγει και η όρεξη για τις αποστάσεις.  Αρχίζω και βλέπω παντού τρέξιμο.

Για παράδειγμα, κοίτα προσεκτικά αυτή τη φωτογραφία και πες μου τι βλέπεις:

Χιόνι, πάγος, δρόμος, άσφαλτος, αυτοκίνητα, πεζοί, σκυλιά, φτυάρια, ταμπέλες, δέντρα. Σωστά;

Εγώ, λοιπόν, σ’ αυτή τη φωτογραφία βλέπω μοναχά ένα πράγμα…

Μια υπέροχη (για τρέξιμο) ανηφόρα!

Η αναπνοή σου κατεβαίνει σαν γουλιά από χειροποίητη ρακή.

Τα χείλια σου μουλιάζουν.

Η μύτη σου τρέχει.

Τα γόνατά σου κοκκινίζουν.

Το δέρμα σου τεντώνεται.

Η ακοή σου τσιτώνεται.

Τα μάτια σου στεγνώνουν.

Ο ιδρώτας σου κρυσταλλώνεται.

Τα πέλματά σου χτυπάνε στο έδαφος με δύναμη.

Τα δάχτυλά σου σφίγγονται σε γροθιά.

Οι γάμπες σου πετρώνουν.

Το μέτωπό σου αχνίζει.

Τα πνευμόνια σου καίνε.

Υπάρχει μεγαλύτερη επιβεβαίωση για το ποιός πραγματικά είσαι, από αυτή που σου προσφέρει το τρέξιμο στο κρύο;

Δεν υπάρχει.

Όταν βγαίνει τραγούδι που ονομάζεται “Run”, αναμενόμενο είναι να έχει την τιμητική του στο iRun.

Δημιουργοί οι πασίγνωστοι Gnarls Barkley που έγιναν γνωστοί με το Crazy. Πίσω στο “Run” που είναι το πρώτο τους single-άκι από το νέο τους άλμπουμ “The Odd Couple” που απ’ ότι διαβάζω κυκλοφορεί στις 15 Απριλίου. Ακούστε και κατόπιν προσθέστε-το άμεσα στη λίστα του iPod σας:

Πολύ ενέργεια. Τόση που με ώθησε να το ψάξω περισσότερο.

Στιχουργικά, λοιπόν, το τραγούδι σε προτρέπει να τρέξεις. Να τρέξεις για να φύγεις, για να γλυτώσεις, για ν’ αποκοπείς, για να σωθείς. Παρά το ότι αφήνει σαφή στιχουργικά υπονοούμενα (πλήρες σετ στίχων εδώ) ότι η προτροπή του τρεξίματος είναι για ν’ απομακρυνθείς από τα ναρκωτικά, είμαι της άποψης πως ο καθένας από εμάς τρέχει για να απομακρυνθεί από κάτι και να πλησιάσει σε κάτι άλλο, γι’ αυτό και νιώθω ότι ακουμπάει όποιον κάνει “ένα βήμα και μετά άλλο ένα και μετά ακόμα ένα”!

Run For Your Life!

“Μου αρέσει το τρέξιμο διότι είναι πρόκληση. Αν τρέξεις σκληρά, σε συναντάει ο πόνοςκαι πρέπει να βρεις το δρόμο σου περνώντας μέσα απ’ αυτόν τον πόνο. Ξέρετε, τελευταία μου φαίνεται πως το μόνο που ακούμε είναι ‘Μην το παρακάνεις’ και “Μην πιέζεις τον εαυτό σου’. Λοιπόν, εγώ πιστεύω ότι όλα αυτά είναι ένα μάτσο σκ*τά. Αν πιέσεις το ανθρώπινο σώμα, θ’ ανταποκριθεί.“

Bobby Clarke

(Επί 15 χρόνια μέλος της ομάδας χόκεϊ Philadephia Flyers, τρεις φορές MVP και Hall of Famer)

Η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά. Κλισέ μεν, πραγματικότητα δε. Σκέφτηκα μάλιστα 8 (το αγαπημένο μου νούμερο) μικρές λεπτομέρειες ή πιο σωστά παραλείψεις από αυτές που κάνουν όλη τη διαφορά. Τα πως και τα γιατί τα παραθέτω αμέσως μετά, μέχρι τότε:

• Να πας σε συνέντευξη για δουλειά δίχως να φοράς γραβάτα

• Nα πάρεις το iPod σου δίχως τα ακουστικά

• Να πας στα γενέθλια του κολλητού σου δίχως δώρο

• Να πας για σκι δίχως σκούφο

• Να πας σε πρώτο ραντεβού δίχως κινητό (διότι με τί θα ασχολείσαι τις αμήχανες στιγμές;)

• Nα πας στο γραφείο δίχως το φορτιστή του laptop σου

• Να πας στο τρένο δίχως κάτι να διαβάσεις

Τέλος,

• Να πας για τρέξιμο στις 07:00 το πρωί δίχως να έχεις πάρει μαζί σου γάντια

Ας μαντέψουμε τώρα όλοι μαζί ποιό απ’ όλα έκανα σήμερα νωρίς το πρωί, σε μια από τις πιο κρύες μέρες του χρόνου.

Μπρρρρρ!

Αφού σε κάποια φάση με έπιασαν τα γέλια καθώς έτρεχα και παραπατούσα. Για τέτοιο κρύο μιλάω. Μάλιστα, το γέλιο μου προφανώς το άκουσε και ο Μεγάλος διότι λίγα δευτερόλεπτα μετά άρχισε και το… χιονόνερο! Ποιό χιονόνερο δηλαδή που μέχρι να προσγειωθεί στο αντιανεμικό σούπερ-ντούπερ φούτερ μου (αυτό “τέσταρα” και πήρα τα βουνά πρωινιάτικα) η σταγόνα είχε γίνει παγάκι και αντί για ομαλή προσγείωση έκανε γκελ κι έφευγε!

Σουρεαλιστικές στιγμές.

Ποιές οι πιθανότητες να ζήσεις τέτοιες στιγμές τρέχοντας σε διάδρομο στο δωμάτιο του σπιτιού σου; Ελάχιστες. Οπότε… κρύο ετοιμάσου, έρχεται η σειρά σου (να τ’ ακούσεις από εμένα).

Επιστρέψαμε.

Πιστός σ’ αυτό που είχα δεσμευθεί και που κοσμεί το iRun. Τρέχω άρα υπάρχω. Προφανώς και όλοι μας υπάρχουμε είτε τρέχουμε είτε κάνουμε κάτι άλλο είτε δεν κάνουμε απολύτως τίποτα, όμως αυτό εδώ το blog υπάρχει όταν τρέχει ο ιδιοκτήτης του.

Όταν δεν τρέχω, δεν γράφω.

Αυτά, προς απάντηση του “γιατί δεν έγραφες;“.

Και τώρα;

Και τώρα… τρέχουμε. Ξεμούδιασα την Κυρική με 4 χιλιόμετρα που εξελίχτηκαν σε 5 και κατέληξαν σε 6. Μια ζωή τα ίδια…

Στο “πώς ξεκινάς να τα κάνεις;” θα απαντήσω με ένα διάλογο που είχα πρόσφατα μ’ ένα φίλο:

“Πώς γίνεται να τρέξω 4 χιλιόμετρα;“

“Κάνε ένα βήμα“

“Και μετά;“

“Κάνε κι άλλο ένα“

Βήμα προς βήμα.