iRun

Έξι υπέροχες μέρες στο Λονδίνο, 4 υπέροχα πρωινά ξυπνήματα με τρέξιμο στα γύρω πάρκα.

Την πρώτη μέρα ρωτούσα τους φίλους που με φιλοξενούσαν για το που να πάω, προς τα ποιά κατεύθυνση και γενικότερα τι να έχω κατά νου.

Μόλις φόρεσα τα αθλητικά παπούτσια (Nimbux IX - απόλαυση, θα σου πω, θα σου πω) και το -ευτυχώς αποτελεσματικό- αντιανεμικό φούτερ κατάλαβα ότι κακώς ζοριζόμουν και ανησυχούσα.

Η απάντηση στα ερωτήματά μου βρισκόταν στους δρόμους των προαστίων του Λονδίνου:

Άπλα (και πάλι άπλα), σεβασμός, οριοθετημένοι χώροι, πρασινάδα, καθαρή ατμόσφαιρα, όλα εναρμονισμένα με το εργατικό περιβάλλον της μεγαλύτερης ευρωπαϊκής πόλης.

Μέχρι και το μετρό (φαίνεται στο βάθος) σου δίνει φόρα να συνεχίσεις.

Πήρα θάρρος και μετά από λίγες μέρες η χάρη μου έφτασε μέχρι το Regent’s Park.

Αλλό αυτό είναι μια διαφορετική ιστορία…

Τις προάλλες περιέγραψα τη διαδρομή με λόγια και γεωγραφικά καρέ. Την Παρασκευή που μας πέρασε την ξανάτρεξα.

Πάνω, όμως, που ξεκίνησα είδα τον ήλιο να δύει κι έτσι γύρισα πίσω στο αυτοκίνητο για ν’ αρπάξω το κινητό και να φωτογραφίσω γρήγορα γρήγορα την αρχή της διαδρομής.

Δεξιά, ήπιας κίνηση δρόμος. Ευθεία, ένα πλατύ και άνετο πεζοδρόμιο. Αριστερά η θάλασσα.

Είναι να μη ξεχαστείς τρέχοντας;

Αυτό ακριβώς έγινε.

(Πάρα πολλές ευχές στον φίλο που συνάντησα να τερματίζει εκεί την καθημερινή του προπόνηση των 16χλμ και να χαμογελάει μέχρι τ’ αυτιά. Βλέπεις, προετοιμάζεται για τον Κλασσικό Μαραθώνιο της Αθήνας, έχει ως στόχο τις 2 ώρες και 30 λεπτά και πάει ολοταχώς προς τα εκεί! Καλή επιτυχία)

ο τίτλος τα λέει όλα.

Το χαρακτηριστικό της Καλαμάτας είναι πως έχει το προνόμιο να επεκτείνεται κατά (μεγάλο) μήκος του Μεσσηνιακού κόλπου και έτσι οι μεγάλες και ευθείες διαδρομές παράλληλα με τη θάλασσα είναι είδος εν αφθονία.

Πηγαίνω αρκετά χρόνια αλλά “την τρέχω” τα τελευταία τρία, κατά κύριο λόγο έξω από την πόλη. Παρόλα αυτά, η διαδρομή που παρουσιάζω και προτείνω, όπως υποσχέθηκα, είναι εντός της πόλης και την έκανα για πρώτη φορά πριν λίγες μέρες. Βρίσκεται στη μόνη παραλιακή οδό της Καλαματάς, την οδό Ναυαρίνου.

Μέτρησα την απόσταση με το αυτοκίνητο και βρήκα πως από τη μια μεριά (Ξενοδοχείο Filoxenia) μέχρι την άλλη (πρώτος βραχίονας λιμανιού και συγκεκριμένα την ταβέρνα “Νεα Καλαμάτα”) είναι ακριβώς 1500 μέτρα. Τα τρέχεις παρεά με το θαλασσινό αεράκι (βάλσαμο!) σε ένα υπερυψωμένο τσιμεντένιο πεζοδρόμιο πλάτους 4 μέτρων το οποίο είναι -φυσικά παράλληλα με την παραλία.

Βοηθάει η ύπαρξη της παραλίας, κυρίως διότι έχει πολύ κόσμο και πολλά σκηνικά ώστε να “χαζεύεις” όσο τρέχεις. Ακόμα καλύτερο ότι δεν έχουν στρώσει το πεζοδρόμιο με τραπεζάκια γεμάτα καφεκαρεκλοκένταυρους αλλά το έχουν περιποιηθεί με σωστό φωτισμό, κάδους κάθε λίγα μέτρα και φοίνικες, κάνοντας το σκηνικό ιδανικό για τρέξιμο.

Γι’ αυτό άλλωστε και δεν είσαι μόνος. Ω, ναι. Γύρω στις 20:00 με 20:30 ξεμυτίζει αρκετός κόσμος που έχει φορέσει τ’ αθλητικά του και αθλείται. Δεν εννοώ αυτούς που απλά βγήκαν να περπατήσουν γιατί νιώθουν τύψεις για τη μεσημεριανή γουρνοπούλα (το γουρουνόπουλο στη ντοπιολαλιά). Εννοώ κόσμο που περπατάει, τρέχει, κάνει ποδήλατο και που γενικότερα ασκείται. Έχει σημασία αυτό και το υπογραμμίζω διότι είναι ενθαρρυντικό να είσαι σε “ξένη διαδρομή” και να μη νιώθεις σαν μόλις να κατέβηκες από άλλο πλανήτη. Σε βάζει περισσότερο στο κλίμα.

Άμα βρεθείς κατά ‘κει, μη χάσεις την ευκαιρία.

(μεγιά η νέα κατηγορία: Προορισμοί)