Σκέψεις και εντυπώσεις μια μέρα μετά τη light (την ονομάζω light γιατί έχει μαυρίσει η καρδιά μου με όσα βλέπω σε περιοχές όπως η Εύβοια και η Πελοπόννησος) φωτιά του Υμηττού:
-Ο κόσμος έχει συνειδητοποιήσει ότι (και;) σ’ αυτή τη μάχη είναι μόνος του. Η κάθε άλλου είδους βοήθεια είναι αυτό που λέμε ευχάριστη έκπληξη. Γι’ αυτό και μόλις είδε τις πρώτες φλόγες στον Υμηττό πετάχτηκε.
-Αν εγώ έδωσα στον εαυτό μου την πολυτέλεια των 20′ για να ετοιμαστώ, οι άλλοι δεν έδωσαν ούτε αυτά. Άνδρες με σορτσάκια, σαγιονάρες, κοντομάνικα, μερικοί δίχως ούτε αυτά, όρμησαν καταπάνω της. Με όσα έχουν δει αυτό το καλοκαίρι, καταλαβαίνουν ότι το “Ναι, γειά σας. Μια φωτιά θα ήθελα να αναφέρω” δεν φέρνει αποτέλεσμα. Κρατούσαν μπουκάλια, κουβάδες, πυροσβεστήρες, κλαδιά και ότι άλλο έβρισκαν. Το ένστικτο αυτοσυντήρησης διέτασσε…
-Μίλησα με ανθρώπους που ήρθαν από κάθε άκρη. Δεν μιλάω για Χολαργό, Παπάγο. Μιλάω για κόσμο που έκανε μπάνιο στην πχ Λούτσα και άφησε γυναίκα και παιδιά (κόρες) για να έρθει μοναχός του.
-Τα γεγονότα γίνονται τόσο δραματικά που ήδη, ως κοινωνία, έχουμε φτάσει το “Που ήμουν εγώ όταν… ” μιλώντας με τους ανθρώπους του κύκλου μας. Δηλαδή είναι τόσο καρφωμένα στη μνήμη μας που ο καθένας διηγείται που βρισκόταν όταν πρωτάκουσε γι’ αυτά. Όπως κάναμε με την 11/09, όπως κάναμε με το σεισμό της Αθήνας, όπως κάναμε με την τραγωδία στο Σάμινα.
-Ως “παιδί του ίντερνετ”, διαβάζω τα τελευταία χρόνια για τη δύναμη του χρήστη. Το ίδιο θα πρέπει να συμβεί και σε τέτοιες περιπτώσεις. Κανείς δεν έχει (ή εγώ δεν διαπίστωσα να) προνοήσει για το πως θα αξιοποιούμε τους εκατοντάδες ντόπιους που βρίσκονται στις επάλξεις δίπλα από κάθε φωτιά και τους αφήνει να κάνουν του κεφαλιού τους. Πολλές φορές μάλιστα, διακόπτουν το έργο της κατάσβεσης για να τους γλυτώσουν από τον κίνδυνο που βάζουν οι ίδιοι (αθελά τους αλλά το κάνουν) τον εαυτό τους.
Καλή δύναμη σε όσους χάνουν πολύ πολύ περισσότερα από λίγες γρατζουνιές στα χέρια και ένα μεσημέρι από το Σάββατό τους.
Feed