Επιστρέφω.

Δυνατή ατάκα που δεν την έχω πετύχει κάπου αλλού γραμμένη οπότε την καρπώνομαι.

Ιδίως αυτές τις μέρες, τις ελάχιστες που απέμειναν για τον (26ο; Θυμάμαι καλά;) Κλασσικό Μαραθώνιο της Αθήνας.

Το διαπιστώνεις (αυτό με την αντοχή) όταν ξαναμπαίνεις σιγά σιγά σε αγωνιστικό ρυθμό. Τα χιλιόμετρα που κάνεις την 1η εβδομάδα σου φαίνονται ύψωμα. Τη 2η εβδομάδα τα χιλιόμετρα που έκανες την προηγούμενη εβδομάδα σου φαίνονται αστεία και αυτό που έρχονται σου φαίνονται βουνό. Και πάει λέγοντας.

Το ίδιο ισχύει και για τα ισοτονικά ποτά.

Την πρώτη εβδομάδα, δυο γουλιές ενδιάμεσα και λίγο νεράκι σου αρκούν. Τη δεύτερη θέλεις μισό μπουκάλι ισοτονικό και άλλο τόσο από 1μισάρι μπουκάλι νερού. Την τρίτη, ο χώρος του παρμπρίζ του αυτοκινήτου σου σχεδόν δεν χωράει τους υαλοκαθαριστήρες από τα μπουκάλια που έχεις στιβάξει πάνω του! Και πάει λέγοντας.

Μέχρι το σημείο που κάνεις για καθημερινό τρέξιμο την απόσταση που έκανες την 1η εβδομάδα για long-run.

Τότε είσαι σχεδόν έτοιμος. Και όταν συνειδητοποιήσεις πόσο αντοχή έκρυβες τελικά μέσα σου, τότε είσαι εντελώς έτοιμος.

Πάμε.

Μια ματιά στο φεγγάρι που σιγά σιγά αποχωρεί.

Ένας αποχαιρετισμός στα φώτα που διστάζουν αλλά τελικά σβήνουν.

Μια ματιά στο χάραμα που τρέχει πίσω μου και είναι έτοιμο να με προσπεράσει.

Συνεχείς ματιές στο δρόμο για σωστό πάτημα.

Λίγες λαχανιασμένες γουλιές νερό.

Μια ματιά στον ήλιο που τεντώνεται μέχρι να σηκωθεί.

Αυτό ήταν.

08:15

(πηγή φωτογραφίας)

Το να κουβαλάς το iPhone σου την ώρα που τρέχεις δεν είναι και ότι… μικρότερο αλλά σκέψου ότι σε μια συσκευή έχεις και mp3 player και καταμετρητή απόστασης/ταχύτητας.

Άσε που όταν επιστρέψεις σπίτι σου, σου δείχνει στο Google Maps τη διαδρομήπου διένυσες!

Κοστίζει $9.99 (κοντά στα 6 ευρώ), πληροφορίες περισσότερες έχει ΕΔΩ ΑΚΡΙΒΩΣ ενώ μπορείς να το αγοράσεις απευθείας από ΕΔΩ.

\

το αντίθετο του να ελπίζεις.

(Το είδα εδώ και έσπευσα να το προσυπογράψω)

“Η απάντηση στις μεγάλες ερωτήσεις του τρεξίματος είναι η ίδια με την την απάντηση στις μεγάλες ερωτήσεις της ζωής: Κάνε το καλύτερο με αυτά που διαθέτεις“

Αυτή είναι η φιλοσοφία μου το καλοκαίρι, ιδίως την περίοδο των διακοπών.

Τα παπούτσια πρώτα πρώτα στο σακ-βουαγιάζ και κατόπιν… κάνεις το καλύτερο με αυτά που διαθέτεις.

Δίχως άγχος, δίχως να σκας αν μια (και δυο και τρεις και… έξι) μέρα δεν πας για τρέξιμο, δίχως να σε νοιάζει αν ήπιες δεύτερο ποτό.

Κάνεις το καλύτερο με αυτά που διαθέτεις και (εγγυώμαι πως) ο εαυτός σου σ’ ευχαριστεί γι’ αυτό.

Η καλύτερή μου πάντως στιγμή για το καλοκαίρι που ολοκληρώνεται ήταν το πρωινό του 15αύγουστου.

Σηκώθηκα στις 07:00 (ναι, στις 7πμ - κι εγώ απορώ).

Έτρεξα για 65′.

Λίγα μέτρα λιγότερα από 10 χλμ.

Ελαφρύ αεράκι και με τον ήλιο να κάνει την εμφάνισή του μετά το 7ο χιλιόμετρο.

Κι άλλοι δρομείς από τη μια και την άλλη κατεύθυνση.

Στο τέλος, ούτε λαχάνιασμα. Μόνο πολύς ιδρώτας. Από αυτόν που μόλις σταματάς αρχίζει να ρέει και να σου μπαίνει στα μάτια και να νιώθεις ότι θα… μουλιάσεις!

Πάει το καπέλο, πάει το t-shirt, πάνε τα παπούτσια, πάνε οι κάλτσες, πάει το ρολόϊ, πάει το σορτσάκι.

Ούτε καν νερό δεν είχα πιεί και φρόντιζα να τα ξεφορτωθώ.

Η προτεραιότητα ήταν μια:

Βουτιά στη θάλασσα!

Τα 5” που έμεινα κάτω από το νερό είναι η στιγμή που χαρακτηρίζει το καλοκαίρι μου.

Καλές “βουτιές”

Steve Prefontaine
(Εμπνευσμένος δρομέας μεσαίων & μεγάλων αποστάσεων)

Τον δημοσίευσα τον Αύγουστο του περασμένου έτους για να δείξω σε ποιό φιλετάκι είχε αρπάξει φωτιά ο Υμηττός (πάνω από το νο5) στις 27/08. Διαβάστε και το σχετικό κείμενο που περιέχει και επεξήγηση για όλα τα σημεία αναφοράς που έχω αριθμήσει πχ τα 2-4 είναι τα σημεία που άρπαξε τη μεγάλη του φωτιά ο Υμηττός.

Μαντέψτε τώρα μέχρι που έφτασαν οι φλόγες από τη φωτιά που άρπαξε φωτιά σήμερα ο Υμηττός. Μέχρι δίπλα στο νο5.

Ακριβώς!

Πέρυσι πάνω από το νο5, φέτος δίπλα από το νο5.

Συμπτώσεις ε;

Ενημερωτικά, για να μη γκρινιάζω μόνο, ν’ αναφέρω ότι η συγκεκριμένη περιοχή ήταν εδώ και μέρες περιφρουρούμενη από πυροσβεστικά σε 24ωρη βάση και μάλιστα δεν άφηναν να ανέβει κανείς πάνω από το σημείο της Αττικής Οδού (ανάμεσα στο 4 και στο 5). Το γνωρίζω από προσωπική εμπειρία, ως δρομέας που καραγουστάρει τη συγκεκριμένη περιοχή για τις διαδρομές του. Την πρόσεχαν μια χαρά.

Μέχρι που άρχισαν οι “συμπτώσεις”.

Και επιστρέφουμε στο αιώνιο ερώτημα: “Έναν. Μόνο έναν. Δεν θα πιάσουν ποτέ ΕΝΑΝ;“

Έχει να κάνει με τον Κλασσικό Μαραθώνιο της Αθήνας και την τηλεοπτική του μετάδοση τα τελευταία χρόνια.

“Η ΕΡΤ για οκτώ ολόκληρα χρόνια μετέδιδε τον Κλασσικό Μαραθώνιο της Αθήνας (Athens Classic Marathon). Αλλά αιφνιδίως (;) απεμπόλησε τα δικαιώματα της και οι διοργανωτές ανέθεσαν τον αγώνα στο Supersport. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες ο ΣΕΓΑΣ τον Ιούνιο του 2006 έστειλε επιστολή στη διοίκηση της ΕΡΤ και ζητούσε να μάθει αν θα μεταδιδόταν ο αγώνας (αρχές Νοεμβρίου). Καμία απάντηση από την τότε διοίκηση της ΕΡΤ.

Μπροστά στην απαράδεκτη αυτή σιωπή ο ΣΕΓΑΣ αποφάσισε να αναθέσει την τηλεοπτική κάλυψη του μαραθωνίου στο Supersport. Ο τότε διευθυντής του Supersport κ Γόντικας (!) μιλώντας σε συνέντευξη τύπου δήλωσε ότι είναι μια από τις μεγαλύτερες αθλητικές διοργανώσεις που ανέλαβε ο συγκεκριμένος ιδιωτικός σταθμός.

Γιατί λοιπόν η ΕΡΤ «χάρισε» τον Κλασσικό Μαραθώνιο της Αθήνας; Είναι πολύ απλό. Σύμφωνα με τις μετρήσεις ο Athens Classic Marathon, που κόστιζε ελάχιστα στην ΕΡΤ, είχε θεαματικότητα που έφτανε το 11-13% , δηλαδή πολύ μεγαλύτερη από αυτή της ΕΤ-1 τη συγκεκριμένη ημέρα (Κυριακή). Την ίδια ημέρα (απόγευμα) η ΕΡΤ μετέδιδε τους αγώνες του ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος της Α Εθνικής για τους οποίους πλήρωνε πολλά εκατομμύρια ΕΥΡΩ (τηλεοπτικά δικαιώματα).

Οι εμπνευστές της πανάκριβης αγοράς των τηλεοπτικών δικαιωμάτων των δυο –τριών εκλεκτών ομάδων φοβήθηκαν την δραματική  σύγκριση. Το «δωρεάν» αθλητικό γεγονός να έχει μεγαλύτερη θεαματικότητα από το πανάκριβο και πολυδιαφημισμένο «ημέτερο» θέαμα; Έπρεπε λοιπόν να «καταργηθεί» από το πρόγραμμα της ΕΡΤ ο συγκεκριμένος «δωρεάν» αγώνας του μαραθωνίου.

Όπερ και εγένετο.”

Να διευκρινίσω ότι τo iRun φτιάχτηκε για να γράφω τις σκέψεις μου για το τρέξιμο και όχι έχοντας κάποια ατζέντα στο πίσω μέρος του μυαλού του. Όπως και νά ‘χει το συγκεκριμένο απόσπασμα μου τράβηξε το ενδιαφέρον, ως δρομέα και ως ενεργό συμμετέχοντα στη συγκεκριμένη διοργάνωση, γι’ αυτό και το αναδημοσιεύω.

Δε νομίζω.

Για όλους εμάς που ασχολούμαστε με τα αθλητικά, ο μήνας πριν το EURO (και το Μουντιάλ) είναι ο πιο απαιτητικός.

Έχοντας ασχοληθεί αποκλειστικά και επί ατελείωτες ώρες με την κάλυψη του EURO 2008 από το SPORT 24 για το τελευταίο χρονικό διάστημα, πρέπει να παραδεχτώ ότι το τελευταίο χρονικό διάστημα, με αποκορύφωμα το εργασιακό long-run μια εβδομάδα, πριν την έναρξη του EURO 2008, μου θύμισε προετοιμασία μαραθωνίου.

Πρέπει να τρέχεις σχεδόν κάθε μέρα, πρέπει να δίνεις το “παρών” βρέξει-χιονίσει, πρέπει να μη χάσεις ούτε μια διαδρομή, πρέπει ν’ αντέξεις, πρέπει να θωρακιστείς ψυχολογικά, πρέπει να μην αφήσεις να κλονιστεί η υπόλοιπη ζωή σου και πάνω απ’ όλα πρέπει να προετοιμαστείς για το μεγάλο κι επίπονο long-run λίγο καιρό πριν από τη διοργάνωση καθεαυτή.

Τώρα που ο αγώνας (της δημοσιογραφικής κάλυψης) ξεκίνησε, έχω να ομολογήσω ότι όπως και στο τρέξιμο, έτσι και στην εργασία σου, τίποτα, μα ΤΙΠΟΤΑ, δεν σε τονώνει και δεν σου δίνει αυτοπεποίθηση όσο ένα επιτυχημένο long-run πριν από το ξεκίνημα της διαδρομής.

Αρκεί φυσικά ν’ αγαπάς αυτό που κάνεις.

(Photo από FlickR)