iRun

Ούτε χρόνο δεν έκλεισα.

Επιστρέφω.

“Όσο περισσότερο τρέχω, τόσο περισσότερη αντοχή ανακαλύπτω ότι κρύβεται μέσα μου“

Δυνατή ατάκα που δεν την έχω πετύχει κάπου αλλού γραμμένη οπότε την καρπώνομαι.

Ιδίως αυτές τις μέρες, τις ελάχιστες που απέμειναν για τον (26ο; Θυμάμαι καλά;) Κλασσικό Μαραθώνιο της Αθήνας.

Το διαπιστώνεις (αυτό με την αντοχή) όταν ξαναμπαίνεις σιγά σιγά σε αγωνιστικό ρυθμό. Τα χιλιόμετρα που κάνεις την 1η εβδομάδα σου φαίνονται ύψωμα. Τη 2η εβδομάδα τα χιλιόμετρα που έκανες την προηγούμενη εβδομάδα σου φαίνονται αστεία και αυτό που έρχονται σου φαίνονται βουνό. Και πάει λέγοντας.

Το ίδιο ισχύει και για τα ισοτονικά ποτά.

Την πρώτη εβδομάδα, δυο γουλιές ενδιάμεσα και λίγο νεράκι σου αρκούν. Τη δεύτερη θέλεις μισό μπουκάλι ισοτονικό και άλλο τόσο από 1μισάρι μπουκάλι νερού. Την τρίτη, ο χώρος του παρμπρίζ του αυτοκινήτου σου σχεδόν δεν χωράει τους υαλοκαθαριστήρες από τα μπουκάλια που έχεις στιβάξει πάνω του! Και πάει λέγοντας.

Μέχρι το σημείο που κάνεις για καθημερινό τρέξιμο την απόσταση που έκανες την 1η εβδομάδα για long-run.

Τότε είσαι σχεδόν έτοιμος. Και όταν συνειδητοποιήσεις πόσο αντοχή έκρυβες τελικά μέσα σου, τότε είσαι εντελώς έτοιμος.

06:47

Πάμε.

Μια ματιά στο φεγγάρι που σιγά σιγά αποχωρεί.

Ένας αποχαιρετισμός στα φώτα που διστάζουν αλλά τελικά σβήνουν.

Μια ματιά στο χάραμα που τρέχει πίσω μου και είναι έτοιμο να με προσπεράσει.

Συνεχείς ματιές στο δρόμο για σωστό πάτημα.

Λίγες λαχανιασμένες γουλιές νερό.

Μια ματιά στον ήλιο που τεντώνεται μέχρι να σηκωθεί.

Αυτό ήταν.

08:15

(πηγή φωτογραφίας)